ียงของชายหน้ากลมผู้นั้นไม่ได้มีความโอหังแฝงอยู่แล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ว่าอย่างไรพวกเจ้าก็ต้องให้พวกเรารู้เหตุผล!”
มู่เฉียนซีที่เป็นหัวหน้าตระกูลผู้ร่ำรวยนั้น ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะเชือดแกะอ้วนที่มาหาถึงที่
ชายหน้ากลมกล่าว “โรงเตี๊ยมจิ่นเทียนที่พวกเราอยู่เป็นโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในเมืองจิ่วเหลย แต่ในขณะเดียวกันก็ยังมีคนของสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อ (สำนักอสรพิษสวรรค์) อยู่ คนพวกนั้นที่เล่นกับงูน่ากลัวยิ่งนัก ข้ากลัวงูนี่!”
ถึงแม้ว่าหน้าของเจ้าหมอนี่จะมีแต่เนื้ออ้วน ๆ ทั้งหน้า แต่ทักษะการแสดงของเขานั้นไม่เลวเลย
แต่ทว่ามู่เฉียนซีไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย
อาจารย์ใหญ่ซวนกล่าว “คนของสำนักเทียนเฉ๋อเหล่านั้นมาจากทวีปอวี่โจว พวกเขานั้นถนัดวิชาการควบคุมอสรพิษ และอสรพิษแต่ละตัวนั้นล้วนแต่มีพิษร้ายแรง!”
อาจารย์ใหญ่ไม่ได้สนใจในหน้าที่การงานใดของสำนักและท่องเที่ยวไปทั่วทั้งแดนใต้ สำหรับกองกำลังต่าง ๆ ทั่วทั้งแดนใต้แล้ว เขาล้วนแต่รู้จักเป็นอย่างดี
สีหน้าของชายหน้ากลมแข็งทื่อขึ้นมาแล้วกล่าว “พวกเขานั้นช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก ถ้าหากพวกนั้นจะฆ่าพวกเรา ก็สามารถบอกกับผู้อื่นได้ว่าพวกเราไม่ระวังและถูกงูป่ากัดตาย เช่นนี้ก็ไม่ผิดกฎแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นพวกเราก็คงจะอนาถเสียแล้ว”
“หรือไม่ก็ พวกเรามาพักอยู่รวมกัน! หยกวิญญาณเหล่านี้ล้วนแต่ให้พวกเจ้า”
มู่เฉียนซีกล่าว “ถ้าหากว่าพวกเจ้าอยากอยู่กับผู้อื่น ก็สามา
