นี่เป็นครั้งแรกที่จิ่วเยี่ยจริงจังกับการทำอาหาร แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีได้เห็นกับยาพิษ และต้องการจะหลีกเลี่ยงมัน
ไม่สิ มู่เฉียนซีตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เห็นกับยาพิษ แต่เมื่อเห็นกับอาหารสีดำนี้ กระเพาะของนางก็กระตุกขึ้นทันที
“แค่คำเดียว!” องค์ชายจิ่วเยี่ยที่โดนรังเกียจรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก จึงกล่าวขึ้นอย่างเผด็จการ
“ไม่!” เพื่อปกป้องกระเพาะของตัวเอง มู่เฉียนซีทำได้เพียงแค่ปฏิเสธจิ่วเยี่ยไปอย่างไร้ความปรานี
มู่เฉียนซีปิดปากแน่นไม่ยอมกิน จิ่วเยี่ยทำได้แค่คิดหาวิธีอื่น ครั้นแล้วเขาจึงกินอาหารสีดำในช้อนนั้นเอง และจะใช้ปากของตัวเองป้อนให้กับมู่เฉียนซี
อื้อ!
ผลที่ได้คือ จิ่วเยี่ยถึงกับนิ่งอึ้งไป
ในฐานะที่เป็นองค์ชายแห่งแดนนรก ความแข็งแกร่งของจิ่วเยี่ยนั้นถึงจุดที่ไม่ต้องกินอาหารแล้ว ถึงแม้ว่าบางครั้งจะกินอาหารเพื่อปรับสมดุลอยู่บ้าง แต่อาหารนั้นก็เป็นอาหารที่ดีมาก
ส่วนฝีมือการทำอาหารของมู่เฉียนซีนั้นก็ไม่เลวเลย แต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยกินอาหารที่ไม่อร่อยเช่นนี้มาก่อน
สิ่งที่ยากจะเอ่ยปากนั้นก็คือ อาหารที่รสชาติแย่เช่นนี้ เป็นฝีมือของเขาเอง
เดิมทีเขาคิดจะใช้ปากของเขาป้อนมู่เฉียนซี แต่อาหารที่รสชาติแย่เช่นนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบจะกินไม่ได้ เขาทนไม่ได้ที่จะให้มู่เฉียนซีกินอาหารรสชาติแย่เช่นนี้ ดังนั้น เขาจึงกลืนลงไปเอง
ริมฝีปากของจิ่วเยี่ยอยู่ใกล้กับริมฝีปากของมู่เฉียนซ
