า หลังจากที่จิ่วเยี่ยลงไปในอ่าง ระดับน้ำก็เพิ่มสูงขึ้น จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีไว้ ไม่ให้น้ำโดนแผลนางแม้แต่น้อย
ร่างของทั้งสองแนบชิดติดกัน และมู่เฉียนซีก็ซบลงบนร่างของเขา
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงต่ำว่า “จิ่วเยี่ย ข้าว่าเจ้าออกไปเถอะนะ อาบสองคนเช่นนี้ข้าว่ามันร้อนเกินไป!”
“เช่นนั้นข้าจะปรับอุณหภูมิให้ต่ำลง!”
อุณหภูมิน้ำลดลงภายใต้พลังการควบคุมของจิ่วเยี่ย
“เอ่อ…ข้าว่ามันอึดอัดไปหน่อยนะ!”
“วันพรุ่งข้าจะเปลี่ยนให้ใหญ่กว่าเดิม วันนี้ก็ใช้นี่ไปก่อนก็แล้วกัน!”
มือของจิ่วเยี่ยเคลื่อนไหวอยู่ในน้ำ และจับเท้าของมู่เฉียนซีไว้ เขากล่าวเสียงขรึมว่า “ตอนนี้ ข้าจะช่วยซีอาบน้ำ!”
เขาถูนิ้วเท้าของนางทุกนิ้วอย่างระมัดระวัง แต่อุณหภูมิในร่างกายของมู่เฉียนซีนั้นกลับเร่าร้อนขึ้น
ถึงแม้ว่าอุณหภูมิของน้ำจะอยู่ในระดับที่เหมาะสม แต่ทั่วทั้งร่างของนางก็แทบจะลุกเป็นไฟก็มิปาน
มู่เฉียนซีแอบคิดในใจว่า ‘หวงจิ่วเยี่ย เจ้ามันช่างเป็นปีศาจที่ยั่วยวนใจข้าเหลือเกิน’
ในที่สุดความทรมานนั้นก็ได้จบลงแล้ว
ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกคู่นั้นตอนนี้จ้องมองไปที่มู่เฉียนซี “ซี! จะไม่ให้รางวัลข้าหน่อยเหรอ ?”
“รางวัล ข้าไม่วางยาพิษเจ้าให้เจ้าเป็นหินสลักก็ดีแค่ไหนแล้ว” มู่เฉียนซีกัดฟันกล่าว
มือของจิ่วเยี่ยจับคางมู่เฉียนซีให้เงยขึ้น ลำคอยาวขาวดั่งหงส์ปรากฏตรงหน้าจิ่วเยี่ย
สายตาของเขาลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นก็บรรจงจูบลงไป
เขาบรรจงจูบลงเบา ๆ
