ว่า
หลังจากที่ทั้งสองกินหมดก็ได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก สีหน้าของทั้งสองก็ไม่ค่อยจะดีนัก
มู่เฉียนซีขยับตัวเข้าไปใกล้เขา และกล่าวด้วยเสียงสองฟังแล้วดูน่ารักว่า “คนบ้า!”
เขาไม่อยากให้นางรู้สึกผิดต่อน้ำใจที่เขามีให้ แต่เขาก็ทนไม่ได้ที่จะให้นางกินอาหารรสชาติแย่ ๆ เช่นนี้ และนี่เป็นการตัดสินใจที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว
หลังจากศึกอันดุเดือดครั้งนี้จบลง ชีวิตอันสงบสุขของทั้งสองก็ทำให้มู่เฉียนซีมีความสุขขึ้นมาทั้งกายใจ และดูเหมือนทั้งสองจะเพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่สงบสุขนี้เป็นอย่างมาก
เขาคือผู้เผด็จการที่ไม่ยอมให้นางกล่าวคำปฏิเสธ เขาคือผู้ปกป้องนางที่ต้องการจะเอาชนะใจนาง ไร้ทางหลีกเลี่ยง และไม่อาจที่จะหลีกเลี่ยงได้เลย
“อาบน้ำ!” ยามรัตติกาลก่อนจะเข้านอน มู่เฉียนซีได้ยินจิ่วเยี่ยพ่นคำพูดสองคำนี้ออกมา
“จิ่วเยี่ย เรื่องอาบน้ำ เจ้าไม่ต้องช่วยข้าก็ได้! จริง ๆ นะ ตอนนี้ข้าไม่ได้รู้สึกเจ็บแล้ว”
“หากอาบน้ำ น้ำจะโดนแผลเอาได้ง่าย ๆ ข้าจำเป็นต้องอยู่ข้างกายเจ้า” จิ่วเยี่ยตอบ
“หากว่าจะเฝ้าดูอยู่เฉย ๆ ก็ไม่เท่ากับให้ข้าช่วยซีอาบ!” ในขณะที่กล่าวนั้น เขาก็ได้อุ้มมู่เฉียนซีไปที่อ่างอาบน้ำ
อ่างอาบน้ำที่ทำด้วยหยกอุ่นตอนนี้ก็ได้เติมน้ำอุ่นเข้าไปเต็มแล้ว
ปลายนิ้วของจิ่วเยี่ยลูบไล้ไปทั่วร่างของมู่เฉียนซี ไม่นานนักร่างของมู่เฉียนซีก็เปลือยไปทั้งกาย
เขาค่อย ๆ วางร่างของมู่เฉียนซีลงในอ่าง ไม่ให้แผลของนางโดนน้ำ
ทว่
