สินใจที่จะขอโทษกระเพาะของตนเอง
“ไหน ๆ ก็ทำมาแล้ว จะทิ้งให้เสียของทำไมล่ะ ?”
“ซี!” จิ่วเยี่ยก็คิดไม่ถึงเลยว่าจู่ ๆ มู่เฉียนซีจะเปลี่ยนใจเช่นนี้!
“อา!” มู่เฉียนซีอ้าปากพลางเปล่งเสียง
“ป้อนข้าสิ!”
“ไม่ได้!” ก่อนหน้านี้ยังบีบคั้นให้มู่เฉียนซีกินอยู่เลย แต่ตอนนี้จิ่วเยี่ยกลับยืนกรานส่ายหน้าอย่างเดียว
“นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าลงมือทำอาหาร หากทิ้งไปก็เสียดายของแย่ ข้าจะรู้สึกผิดเอานะ ข้าไม่อยากรู้สึกผิดต่อเจ้า เจ้าเข้าใจข้าหรือไม่ ?”
จิ่วเยี่ยเห็นความจริงใจภายในดวงตาคู่นั้นของมู่เฉียนซี “แค่นิดเดียวนะ!”
ครั้นแล้วจิ่วเยี่ยก็ป้อนอาหารสีดำคำเล็ก ๆ นั้นให้มู่เฉียนซี นางกินคำเล็ก ๆ นั้นไป จากนั้นใบหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำขึ้น
ในที่สุดนางก็ได้พบเจอกับอาหารที่รสชาติแย่ที่สุดในโลกแล้ว
ต่อให้เป็นยาพิษที่รสชาติแย่ที่สุดที่นางเคยปรุงมา ก็ต้องหลีกทางให้กับอาหารสีดำถ้วยนี้
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ก็แค่รสชาติมันแปลกประหลาดไปหน่อยก็เท่านั้นเอง ไม่ได้มีผลต่อกระเพาะของข้าเลย ข้าเอาอีก!”
คราวนี้จิ่วเยี่ยตักคำใหญ่ แต่เขากลับป้อนเข้าปากตัวเอง มู่เฉียนซีกล่าว “นี่เจ้าทำให้ข้าไม่ใช่เหรอ เหตุใดถึงได้แย่งข้าเช่นนี้ล่ะ!”
“ข้ากับซี กินคนละคำ!”
มู่เฉียนซีหมดคำพูดจริง ๆ
ถึงแม้ว่าจะกินคนละคำ แต่จิ่วเยี่ยนั้นกินคำใหญ่กว่า ส่วนที่ป้อนให้นางเป็นแค่คำเล็ก ๆ ดังนั้นอาหารสีดำในชามนี้ส่วนมากจะเข้าปากจิ่วเยี่ยมากก
