หน้าของนาง
“ข้าทำเอง ข้านั้นไม่ได้บาดเจ็บจนถึงขนาดไม่สามารถสวมใส่เสื้อผ้าได้” มู่เฉียนซีกล่าว
“ซีได้รับบาดเจ็บ เรื่องเช่นนี้ข้าจะทำให้เอง”
“เจ้า…”
“นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก เดี๋ยวซีก็จะชินเอง!”
จิ่วเยี่ยได้อุ้มมู่เฉียนซีขึ้นมานั่งบนตักของเขา จากนั้นก็ค่อย ๆ ปลดเสื้อผ้าของมู่เฉียนซีออก
อุณหภูมิเย็นเฉียบที่ปลายนิ้วนั้นทำให้มู่เฉียนซีไวต่อความรู้สึกไปทั่วทั้งเรือนร่าง นางนั้นทรมานเสียแล้ว!
“ข้า…”
“อย่าขยับ!” จิ่วเยี่ยกล่าวตรงข้างหูของนาง ไอร้อนที่พ่นออกมานั้นทำให้ใบหูของมู่เฉียนซีรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา
เสื้อผ้าทั้งหมดได้ถูกปลดออก ปลายนิ้วนั้นรูดผ่านผิวหนังอันบอบบางของนางไป นั่นทำให้มู่เฉียนซีรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว
จิ่วเยี่ยนั้นไม่เคยทำอะไรชักช้ามาแต่ไหนแต่ไร แต่ว่านางนั้นกลับรู้สึกว่าการเปลื้องผ้านี้ ทำไมถึงได้ยาวนานเช่นนี้
ในที่สุดนางก็ได้ถอดชุดที่คลุมอยู่บนร่างของนางเสียเอง มู่เฉียนซีนั้นรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง และนี่ก็มิใช่ครั้งแรกที่ถูกจิ่วเยี่ยมองเห็นทั้งเรือนร่าง
มู่เฉียนซีได้ยื่นมือออกมาปิดตาของจิ่วเยี่ยเอาไว้ แต่ขนตาของเขายังกระดิกระริก ๆ และสีไปที่กลางฝ่ามือของมู่เฉียนซี
“หลับตา!”
“ถ้าหลับตาแล้วไปโดนแผลของซีเข้า ซีจะเจ็บเอานะ!”
“ข้าไม่กลัวเจ็บ!” ความเจ็บปวดเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่น เมื่อเทียบกับสายตาอันเร่าร้อนของจิ่วเยี่ยแล้ว สายตานั่นมันยิ่งทำให้นางรู้สึกกลัวมากกว่าเสียอีก เข้าใจหรือไม่?
