จิ่วเยี่ยได้วางตัวนางลงบนพื้น และยืนอยู่ที่ด้านหน้าของนางพร้อมกล่าว “แต่ว่าข้าเจ็บ!”
เขายื่นมือออกไปและได้เปิดมือทั้งสองข้างของมู่เฉียนซีออก
“ข้าไม่ใช่คนอื่นไกล มิต้องอาย!” ดวงตาที่เย็นชานั้นกลับมาเป็นประกายอีกครั้งและมองไปที่มู่เฉียนซีอย่างลึกซึ้ง
สายตาที่คุกคามประเภทนี้ทำให้ขนทุกเส้นของมู่เฉียนซีลุกตั้งขึ้นมา
มู่เฉียนซีอยากที่จะชิงเสื้อผ้านั้นมาแล้วพุ่งหนีเขาออกไปจริง ๆ แต่ว่านางนั้นไม่สามารถที่จะแย่งมาจากจิ่วเยี่ยได้ จึงทำได้แต่เพียงให้เขาจับตัวเอาไว้
จิ่วเยี่ยแต่งตัวให้มู่เฉียนซีอย่างเชื่องช้าและละเมียดละไม ราวกับว่าเขากำลังเสพสุขกับเวลาเช่นนี้เป็นอย่างมาก และแทบอดไม่ที่อยากจะให้เวลาเดินช้ากว่านี้อีกหน่อย
เมื่อสวมใส่เสื้อผ้าให้มู่เฉียนซีเสร็จสิ้น ในที่สุดนางก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง
หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ จิ่วเยี่ยก็ได้พานางไปที่โต๊ะอาหาร บนนั้นได้มีอาหารเช้าหลากชนิดจัดวางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
เมื่อปลายจมูกของมู่เฉียนซีเริ่มขยับ ก็สามารถดมออกได้ถึงสรรพคุณของยาในอาหารแล้ว มีสรรพคุณในการบำรุงเลือดเสียด้วย
สมุนไพรวิญญาณล้ำค่านานาชนิดรวมอยู่ด้วยกัน ผู้ที่จัดทำอาหารชุดนี้ใจป้ำกว่านางเสียอีก
“ข้าไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก จิ่วเยี่ยนี่มันเกินเหตุไปหน่อยหรือไม่?” มุมปากของมู่เฉียนซีค่อย ๆ ยกขึ้น
ทักษะทางการรักษาของนางนั้นดีมาก ถึงแม้ว่าจะมีบาดแผลจากการแทงทะลุ แต่ว่านั่นก็เป็นแค่เพียงบาดแ
