อน
ชิงอิ่งเก่งกาจเช่นนี้ คนของหุบเขาหมอเทวดาก็ไม่กล้าที่จะลงมือกับมู่เฉียนซีแล้ว ทำได้เพียงแค่จ้องมองมู่เฉียนซีด้วยความโกรธแค้น
กองกำลังสนับสนุนของหุบเขาโอสถก็ได้มาถึงแล้ว และยิ่งทำให้ไม่มีศัตรูคนไหนว่างมาต่อกรกับมู่เฉียนซี
ตอนนี้หอโอสถยังอยู่ในอากาศ มู่เฉียนซีเอายาขวดหนึ่งออกมา
ต้องลองดูแล้ว นางทุ่มทั้งแรงกายแรงใจปรุงยานี้ออกมา ดูสิว่าจะได้ผลหรือไม่
มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงอิ่ง พาข้าไปบนอากาศ ไปที่หอโอสถนั่น”
ชิงอิ่งดึงมู่เฉียนซีพุ่งขึ้นไปในอากาศอย่างไม่รีรอ ทันทีที่มู่เฉียนซีเข้าไปใกล้หอโอสถ ก็ถูกหอโอสถรับเข้าไปด้านในทันที
“คนงาม คนงาม!” เสียงของเสี่ยวเย่าดังขึ้น
“เอ่อ…เจ้าหลอมยาสวรรค์ว่านหลิงได้แล้วใช่หรือไม่ ข้าจะเอา…” พลังของยาในแสงสว่างนั้นทำให้มันรู้สึกสบายมาก แต่มันยังไม่พอ!
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าไม่ได้หลอมยาสวรรค์ว่านหลิง เจ้าก็รู้ดีว่าพลังของข้าไม่สามารถหลอมยาสวรรค์ว่านหลิงได้”
เสี่ยวเย่ากล่าว “เป็นไปไม่ได้ แสงของรุ้งเจ็ดสีนั่น พลังของยานั่นเข้ากับข้าพอดีอย่างไม่อาจเปรียบได้ มันต้องเป็นยาสวรรค์ว่านหลิงแน่นอน”
“มันไม่ใช่ยาสวรรค์ว่านหลิงจริง ๆ แต่มันเป็นยาแผนปัจจุบัน (ยาน้ำ) ที่ข้าปรุงขึ้นมา!”
มู่เฉียนซีเอายาน้ำสีเขียวอ่อนออกมา ทันทีนางเปิดขวดยา เสี่ยวเย่าก็ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
“มันคือสิ่งนี้ พลังเช่นนี้ ข้าต้องการ…”
“คนงามเจ้าเก่งกาจเกินไปแล้ว ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่ได้หลอมยาส
