วรรค์ว่านหลิง แต่พลังของยานี้ก็เหมือนกัน รีบเอามาให้ข้า!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ได้ ข้าให้เจ้า!”
มู่เฉียนซีส่งขวดยานี้ไป หอโอสถรับไว้ด้วยความดีใจ จากนั้นก็ดูดซับพลังของยานั้นไป
“ข้าจะเอาอีก เอาอีก!” ยาขวดเล็กขวดเดียวไม่พอแน่นอน หลังจากที่ดูดซับไปหมด เสี่ยวเย่าก็กลายเป็นหอโอสถตะกละทันที
มู่เฉียนซีกล่าว “ตอนนี้ด้านนอกวุ่นวายมาก รอหลังจากที่สถานการณ์กลับมาสงบ ข้าจะปรุงเพิ่มให้เจ้าอีก”
เสี่ยวเย่ากล่าว “จะทำให้สงบนั้นไม่ยาก เมื่อข้าได้ดูดซับพลังเข้าไปแล้ว ข้าพอมีกำลังอยู่บ้าง ข้าสามารถทำให้พวกสารเลวกลุ่มนี้ออกไปจากหุบเขาโอสถได้ พวกมันจะไม่ต้องทำให้เจ้ารำคาญ!”
“กล้ามาแย่งชิงข้าไป แกว่งเท้าหาเสี้ยนจริง ๆ!”
“กล้าใช้หม้อพิษสามอสูรหลอกล่อข้าออกมา รนหาที่ตาย!”
ทันทีที่กล่าวจบ แสงสีขาวก็ได้ห่อหุ้มหุบเขาโอสถเอาไว้ หอโอสถจงเกลียดจงชังคนหุบเขาหมอเทวดามาก ดังนั้นพวกเขาจึงถูกพลังของหอโอสถโจมตีจนกระเด็นออกไป อีกทั้งยังร่วงตกลงมาจากกลางอากาศอีกด้วย!
ปัง ปัง ปัง! คนของหุบเขาหมอเทวดาถูกโยนออกไปจากหุบเขาโอสถแล้ว และหุบเขาโอสถก็กลับมาสงบอีกครั้ง
หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินตกใจผงะไปครู่หนึ่ง “นายท่านหอโอสถลงมือแล้ว”
“พลังของนายท่านหอโอสถฟื้นกลับมาแล้วงั้นเหรอ ?”
“เสี่ยวซีหลอมยาสวรรค์ว่านหลิงสำเร็จแล้ว แล้วตอนนี้นางอยู่ไหนล่ะ ?”
“……”
เมื่อพบว่านางไม่อยู่ พวกเขาก็รู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก
“คุณหนูมู่คงจะไม่โดนคนของหุบ
