เขาหมอเทวดาจับตัวไปแล้วกระมัง!”
“ตามไป!” หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินร้อนรนใจเป็นอย่างมาก
มู่เฉียนซีรีบให้เสี่ยวเย่าส่งนางออกไป เพื่อไม่ให้หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินตามไปโจมตีคนของหุบเขาหมอเทวดาเหล่านั้น
มู่เฉียนซี “ข้าไม่ได้ถูกเขาจับตัวไป เมื่อครู่ข้าก็เพียงแค่เข้าไปในหอโอสถก็เท่านั้น”
“เยี่ยมไปเลย!”
“ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
“……”
พวกเขาก็ถอนหายใจออกด้วยความโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง
ครั้งนี้ที่หุบเขาหมอเทวดาลอบโจมตีอย่างกะทันหันทำให้พวกเขาตั้งตัวรับไม่ทัน อีกทั้งพวกเขายังมีหม้อพิษสามอสูรอีก หุบเขาโอสถแทบจะรับมือเอาไว้ไม่อยู่
โชคดีที่แสงรุ้งเจ็ดสีนั้นปรากฏขึ้น โชคดีที่พลังของหอโอสถฟื้นฟูกลับมาแล้ว มิเช่นนั้นเกรงว่าหุบเขาโอสถของพวกเขาคงจะถูกข้าศึกยึดเป็นแน่
หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินได้สั่งให้ผู้อาวุโสบางคนกอบกู้สถานการณ์กลับมาเป็นดังเดิม จากนั้นก็ได้ไปพูดคุยกับมู่เฉียนซี
“เสี่ยวซี ครั้งนี้ทำให้เจ้าตกใจแล้ว”
“หัวหน้าหุบเขาเวินเหริน หยุดขอโทษขอโพยข้าได้แล้ว ท่านมีสิ่งใดจะถามข้าก็ถามมาตรง ๆ เถอะ!” มู่เฉียนซีกล่าว
“เจ้ากลายเป็นยอดปรมาจารย์นักปรุงยาจริง ๆ แล้ว เจ้าหลอมยาสวรรค์ว่านหลิงออกมาได้แล้ว” หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินกล่าวด้วยความตื่นเต้น
“หัวหน้าหุบเขาเวินเหริน ท่านก็รู้ว่าเรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้มันค่อนข้างซับซ้อน…” มู่เฉียนซีได้เล่าเรื่องยาแผนปัจจุบัน (ยาน้ำ) ให้กับหัวหน้าหุบเขาเวินเหรินฟังไปรอ
