วะภายในที่แตกสลายออกมาด้วย
เสียงดังนั้นได้ยินไปยังอีกฝั่งที่กำลังสู้รบกันอยู่ หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินกล่าวขึ้น “แย่แล้ว!”
“ที่ทางด้านเสี่ยวซีเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!”
“หวังว่าเจ้าสามคงจะสามารถไปถึงได้ทันเวลานะ!” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวขึ้น
ผู้อาวุโสที่สามที่กำลังเดินทางไปช่วยเหลือมู่เฉียนซีนั้นได้ถูกคนของหุบเขาหมอเทวดาขวางทางเอาไว้
“ผู้อาวุโสที่สาม เจ้ารีบร้อนเช่นนี้จะไปที่แห่งใดหรือ?”
“หลีกทางไป!” ในตอนนี้ผู้อาวุโสที่สามนั้นร้อนรนเหมือนดั่งไฟเผาใจ และได้ตะโกนใส่ผู้ที่อยู่ตรงหน้า
“ข้าไม่หลีก เจ้าจะทำอะไรได้?”
“นายน้อย!” การที่อวี้เหลียนชิงได้รับบาดเจ็บหนักทำให้เหล่าองครักษ์นั้นลนลาน
หนึ่งในองครักษ์เหล่านั้นได้พุ่งเข้าไปเอายารักษาบาดแผลให้อวี้เหลียนชิงกิน ส่วนอีกสองคนนั้นมองมู่เฉียนซีด้วยจิตสังหารอันคมกริบ
“สาวน้อย เจ้ากล้าทำให้นายน้อยของพวกเราได้รับบาดเจ็บหนัก เจ้ามันรนหาที่ตายนัก!”
มู่เฉียนซียักไหล่แล้วกล่าวขึ้น “นายน้อยของพวกเจ้าไร้ประโยชน์เกินไปนัก พอถูกข้าทำให้พ่ายแพ้ก็จะมาโทษข้าเช่นนั้นเหรอ?”
“เจ้ารนหาที่ตาย!” องครักษ์ทั้งสองได้ระเบิดอารมณ์โกรธออกมา และได้ลงมือโดยกะเอาตายกับมู่เฉียนซี
ปัง! แสงสีขาวแสงหนึ่งวาบขึ้นมา จากนั้นก็พลันปรากฏบางสิ่งที่ใหญ่มหึมาขวางกั้นเอาไว้ที่ด้านหน้าของนาง
เมื่อองครักษ์มองดูแล้วก็เห็นเป็นแมวสีขาวยักษ์ตัวหนึ่ง!
“เพลิงเผาสวรรค์!” แสงของเปลวเพลิงนั้นได้พุ่งออกไป
