หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินออกไปต้อนรับ พวกเขามองไปที่ชายชราผมหงอกนั้นและกล่าวว่า “ไป๋เวิงออกมาจากการบำเพ็ญแล้ว แถมยังเดินทางไกลพันลี้มาถึงหุบเขาโอสถของข้า หากไม่ได้ออกมาต้อนรับด้วยตัวเองก็คงจะเป็นการเสียมารยาทจริง ๆ”
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหุบเขาหมอเทวดาผู้นั้น ไม่รู้ว่าเป็นเฒ่าประหลาดที่มีชีวิตมากี่ปีแล้ว
ไป๋เวิงกล่าวอย่างหยิ่งยโสว่า “อย่ามาพูดจาไร้สาระกับข้า ที่ข้ามาวันนี้ก็เพราะมีเรื่องสำคัญ”
“พวกเราเข้าไปด้านในก่อนและค่อยว่ากันเถอะ!” หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินรู้ดีว่าคนเหล่านี้ไม่ได้มาดี
“พวกข้าหุบเขาหมอเทวดาต้องการยืมหอโอสถไปใช้! นี่พวกเจ้าต้องการให้หอโอสถต้องพังลงโดยที่ไม่ยอมให้หุบเขาหมอเทวดาของพวกข้าลงมือทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมงั้นเหรอ ?” ไป๋เวิงกล่าวอย่างใช้อำนาจบาตรใหญ่
ใบหน้าของหัวหน้าหุบเขาโอสถเผยร่องรอยความโกรธเกรี้ยวออกมา “ข้าว่าครั้งที่แล้วข้าได้พูดกับเจ้าหนูอวี้ไปชัดเจนมากแล้วนะ ตกลงไป๋เวิงเจ้ายังไม่รู้รึ ?”
“ช่วงนี้หัวหน้าหุบเขาตระหนักได้ถึงบางอย่างก็เลยเก็บตัวบำเพ็ญอยู่ เขาไม่สามารถนำหม้อเทพนิรันดร์มาได้ แต่เสี่ยวชิงกลับได้รับคำสั่งของท่านอาจารย์เขาให้นำหม้อเทพนิรันดร์มา”
“หุบเขาหมอเทวดาของพวกข้าตามหาหม้อเทพนิรันดร์มาโดยตลอด อันที่จริงก็หาเจอมานานแล้วล่ะ เพียงแต่กลัวถูกกองกำลังอื่นแย่งชิงไป ก็เลยไม่ได้ประกาศออกไปให้ใครรู้ก็เท่านั้น หุบเขาโอสถของพวกเจ้าช่างขี้สงสัยยิ่งนัก
