ของพวกท่าน พวกท่านจะยอมเห็นมันหลับใหลและค่อย ๆ ตายไปอย่างเงียบ ๆ หรือ สิ่งที่พวกเราหุบเขาหมอเทวดาขอไม่ได้เกินเลยไปเลย ก็แค่เพียงยืมมาใช้หนึ่งพันปีเท่านั้นเอง หลังจากผ่านไปหนึ่งพันปีพวกเราก็จะคืนให้แก่พวกท่านหุบเขาโอสถ”
หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินกล่าว “ให้ข้าคิดทบทวนดี ๆ เสียหน่อย เจ้าพักผ่อนเสีย!”
“ข้าจะรอคำตอบจากท่านหัวหน้าหุบเขา!”
หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินเดินออกจากประตูมาก็กล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “ตามข้ามา!”
เขาพานางกลับไปยังสถานที่ที่ได้คุยค้างกันไว้ก่อนหน้า หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินกล่าว “สาวน้อย เรื่องเมื่อครู่นี้เจ้าก็ได้ยินแล้ว!”
มู่เฉียนซีถามขึ้น “หัวหน้าหุบเขา คำพูดของอวี้เหลียนชิงท่านเชื่อหรือ?”
