ดแตงโมนั้นกล่าวได้ว่างามล้นเหลือ
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการสรรเสริญของอาจารย์ นางเคยชินเป็นอย่างมากแล้ว และไม่เห็นผู้ที่อยู่ด้านหน้าอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
จ้าวซือเป็นปรมาจารย์ปรุงยาที่มีชื่อเสียงแห่งทวีปอวิ๋นโจว ความสามารถในการปรุงยาของเขานั้นแข็งแกร่งกว่าอาจารย์ใหญ่หวงฝู่อยู่หลายขุม มิเช่นนั้นก็คงไม่มีหน้าที่จะมายืนกล่าววาจาโอหังอยู่ต่อหน้าอาจารย์ใหญ่หวงฝู่เช่นนี้
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่เริ่มเดือดขึ้นมาแล้ว “จ้าวซือ เจ้าผีเฒ่า เจ้าคอยแหกตารอดูแล้วกัน! ครานี้ศิษย์อัจฉริยะของเจ้าผู้นี้ เกรงว่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสาวน้อยซีของเรา”
เมื่อบอกว่านางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเด็กสาวที่มาจากทวีปเล็ก ๆ เช่นเสียโจว ไป๋เหลิ่งชวงจึงเงยหน้าขึ้นมองไปทางมู่เฉียนซี
สตรีที่ดูแล้วยังอายุน้อยผู้ซึ่งอยู่ตรงหน้านี้งดงามราวภาพวาด สำหรับไป๋เหลิ่งชวงนั้น แม้นางจะเป็นสตรีที่มั่นใจในรูปโฉมของตนเองเป็นอย่างมากมาโดยตลอด แต่เมื่อพบเจอกับมู่เฉียนซีเข้า นางก็ยังรู้สึกว่าความงดงามระหว่างนางกับสตรีตรงหน้าช่างห่างไกลกันเหลือเกิน
แต่นักปรุงยาไม่ได้วัดกันที่รูปร่างหน้าตา หากแต่วัดกันที่ความสามารถในการปรุงยา
สายตาเย็นชาของไป๋เหลิ่งชวงตกไปบนร่างของมู่เฉียนซี นางค่อย ๆ กล่าวขึ้นอย่างช้า ๆ “ท่านอาจารย์ใหญ่หวงฝู่ยกย่องเช่นนี้ คาดว่าระดับความสามารถในการปรุงยาคงจะไปถึงขั้นนักปรุงยาระดับสูงแล้ว”
จ้าวซือกล่าวสำทับ “เหอะ! ศิษย์ของข้านั้นไปถึงขั
