มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “เมื่อก่อนทำไม่สำเร็จ แต่ตอนนี้ต้องสำเร็จแน่นอน”
“หากพวกเขาสามารถทำสำเร็จในสามเดือน นั่นก็สามารถจบการศึกษาได้แล้ว เมื่อถึงจุดนั้นแล้ว สำนักศึกษาก็ไม่มีสิ่งใดจะสอนแล้ว”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “อืม! ตอนนี้หอหมอปีศาจของข้าก็ขาดกำลังคนอยู่บ้าง”
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้าหนูมู่ เจ้าใจร้ายเกินไปแล้ว ที่แท้เจ้าก็วางแผนการไว้แล้ว ซวนเสียของพวกเราชักศึกเข้าบ้านเสียแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “หากอาจารย์ใหญ่โกรธเกรี้ยวแล้วล่ะก็ สามารถไล่ข้าออกได้”
“หากข้าไล่เจ้าออก นักเรียนเหล่านั้นของเจ้าไม่เอาข้าตายหรอกรึ ดูท่าข้าคงทำได้เพียงแค่ยอมรับชะตากรรมแล้ว” อาจารย์ใหญ่หวงฝู่กล่าวอย่างจนปัญญา
หลังจากที่นักเรียนจบการศึกษาและต้องการที่จะพัฒนาต่อ สำนักศึกษาซวนเสียของพวกเขาไม่ได้มีการบังคับมาโดยตลอด
ถึงแม้ว่ามู่เฉียนซีจะเป็นคนเจ้าเล่ห์และใจดำอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ฝ่าฝืนกฎของสำนักศึกษา ดังนั้นพวกเขาก็ทำได้เพียงแค่ปล่อยไปตามยถากรรม
“ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว เช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน” ครั้งนี้มู่เฉียนซีกลับสำนักส่วนในจริง ๆ แล้ว
อาจารย์ใหญ่กล่าว “ใช่แล้ว! มีเรื่องหนึ่งที่ลืมบอกสาวน้อยมู่เฉียนซีแล้ว เจ้าช่วยไปบอกนางแทนข้าหน่อยเถอะ!”
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่รู้สึกว่าเจ้าเด็กผู้นี้ใจดำเกินไปแล้ว สาวน้อยผู้นั้นยังน่ารักกว่าอีก ถึงแม้ว่านิสัยของทั้งสองนั้นจะเหมือนกันมากก็ตาม
มู่เฉียนซีช
