เลย กระบี่เล่มนั้น…คมกระบี่เล่มนั้นก็ด้วย ดูท่าแล้วนอกจากท่านอาจารย์แล้ว ทั้งเสียโจวก็ยากที่จะมีผู้ใดควบคุมได้” ซวนอี้กล่าว
“เพราะฉะนั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านอาจารย์ของเจ้าอยู่ที่ไหน กระบี่ของตัวเองใช้ได้ครั้งเดียวก็หักซ้ำ ๆ ซาก ๆ เช่นนี้มันไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีเลย” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญาถึงที่สุด
“ครั้งนี้ท่านอาจารย์จากไปค่อนข้างนาน ข้าก็ไม่รู้ว่าเหมือนกันว่าเขาไปที่ไหน ตำราเหล่านั้นเจ้าก็เห็นแล้ว ท่านอาจารย์ต้องการตามหากระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณให้เจอ” ซวนอี้ตอบ
“อาจารย์ใหญ่กำลังตามหากระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณ ?” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“ท่านอาจารย์บอกว่า กระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะควบคุมไว้ได้ เขาก็แค่อยากจะเห็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ในตำนานกับตาตัวเองสักครั้ง นี่เป็นความปรารถนาที่สุดของเขาในฐานะที่เป็นนักหลอมอาวุธ”
ก็เหมือนกับที่นักปรุงยาเคารพเลื่อมใสในหม้อเทพนิรันดร์ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มาครอบครองแต่ก็ถือว่าได้เห็นกับตาสักครั้งชาตินี้ก็ไม่เสียใจแล้ว
ส่วนนักหลอมอาวุธ แน่นอนว่าต้องเคารพเลื่อมใสในกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์
ซวนอี้มองมู่เฉียนซีและกล่าวว่า “เจ้าสนใจในกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์มากเลยเหรอ ?”
“แน่นอน นั่นเป็นมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ในตำนานเชียวนะ” มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว
“พูดตามตรง กระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์อย่างกระบี่มังกรเพลิง
