้อยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้เขามั่นใจและมีแรงบันดาลใจในการปรุงยามาก
แม้ว่าบนหน้าผากจะมีรอยแผลเป็น แต่เขาก็ไม่เดินก้มหน้าอีกต่อไปแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “นักเรียนหวงฝู่ ด้วยพลังของเจ้าตอนนี้ เจ้าสามารถปรุงยาลบรอยแผลเป็นบนหน้าผากเจ้าได้แล้ว เหตุใดถึงยังปล่อยเอาไว้เช่นนี้อีกล่ะ ?”
ตอนนั้นที่นางไม่ได้ให้ยากับเขา ก็เป็นเพราะว่าอยากให้เขาได้ปรุงยาออกมาเอง
หวงฝู่จี้เหินกล่าว “ข้าคุ้นเคยกับการที่มีมันอยู่มากกว่า ข้าก็เลย…”
“เจ้าไม่รู้สึกว่ามันน่าเกลียดเหรอ ?”
“หากท่านอาจารย์คิดว่ามันน่าเกลียด ประเดี๋ยวข้าจะปรุงยาทำให้มันหายไป!”
“เหอะ เหอะ เหอะ! เจ้าเด็กคนนี้มันจริง ๆ เลย เชื่อฟังเจ้าที่สุดแล้ว!” ในตอนนี้เองอาจารย์ใหญ่ก็เดินมาหรี่ตายิ้มพลางกล่าว
“ก่อนหน้านี้ข้าก็พูดไปหลายครั้งหลายคราแล้ว แต่เจ้าเด็กคนนี้ก็ไม่ยอม” อาจารย ์ใหญ่กล่าวอย่างจนปัญญา
ในตอนนี้เอง ผู้อาวุโสสูงสุดก็วิ่งเข้ามาและกล่าวว่า “อาจารย์ใหญ่ มีข่าวมาจากอวิ๋นโจว เรื่องนี้สำคัญมาก เกรงว่าท่านต้องตัดสินใจเอง”
