รพรรดิแห่งภูตระดับเจ็ด นางมีความมั่นใจมากถึงเจ็ดส่วน
“ศิษย์น้อง ฝึกอยู่ที่ชั้นหกนั้นก็ไม่เลวอยู่แล้ว แต่เจ้ายังอยากขึ้นมาชั้นที่เจ็ด นี่เจ้าไม่รู้จักสำนวนที่ว่า ‘ปีนยิ่งสูงยิ่งร่วงไปอนาถ’ หรอกรึ ?” สตรีชุดสีแดงลูกท้อที่ยืนอยู่บนเวทีประลองกล่าวออกมาด้วยเสียงเย็นชา
“แต่ผู้ที่จะตกลงไปก็ไม่แน่ว่าจะเป็นข้ามิใช่หรือ ?” มู่เฉียนซีตอบอย่างท้าทาย
“ศิษย์น้องมั่นใจในตัวเองมากเกินไปแล้ว ข้านั้นไม่เหมือนกับชายเหล่านั้นที่ยอมออมมือให้แก่เจ้า!” สายตาของหวงหนีส่องประกายกล้า
ณ ช่วงเวลาปัจจุบัน เด็กสาวผู้นี้กำลังเจิดจรัสอย่างที่สุดในสำนักศึกษาส่วนใน
เห็นกันอยู่ว่านางเป็นศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้ามาสำนักส่วนในได้ไม่นาน แต่กลับดึงดูดสายตาของผู้คนได้ไม่น้อยเลย และที่น่ากลัวไปกว่านั้นคือนางเพิ่งเข้ามาศึกษาได้ไม่นานก็กลายเป็นลูกศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุด
ต้องทราบก่อนว่าผู้อาวุโสสูงสุดนั้นไม่ได้รับใครเป็นศิษย์มาเป็นเวลานานแล้ว ในตอนนั้นที่หวงหนีได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่งในฐานะศิษย์สำนักส่วนนอกก็มิได้ทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดสนใจนางแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “เจ้าไม่จำเป็นต้องออมมือหรอก เริ่มประลองเร็วเข้าเถอะ”
เวทีประลองในวันนี้มีผู้มาร่วมชมดูอยู่ไม่น้อย
“ศึกแห่งสาวงาม คราวนี้ก็มีอะไรสนุก ๆ ให้ดูแล้ว น่าสนุกจริง ๆ”
“ศิษย์น้องใหม่ผู้วิปริตเผชิญกับนางมารบุปผาจอมราชันย์ งานนี้สนุกแน่!”
“ใช่ ๆ ๆ…”
— ปัง! —
เงาร่างสีแดงแล
