งหลัวเท่อกระเด็นลอยออกไปชนกับต้นไม้อย่างรุนแรง
เขาถลึงตาจ้องมองมู่เฉียนซี และกล่าวว่า “เป็นไปได้ยังไง ? เจ้า…”
“การโจมตีด้วยพลังเสียงของข้า เหตุใดมันถึงใช้ไม่ได้ผล”
นี่คือท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาแล้ว เป็นเพราะว่ามีท่าไม้ตายนี้อยู่ เขาถึงได้ครองตำแหน่งอันดับสามของชั้นเรียนระดับสูงได้อย่างมั่นคง ไม่มีผู้ใดเอาชนะเขาได้
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าบอกเองไม่ใช่เหรอว่ามันใช้ไม่ได้ผลกับคนหูหนวก”
“หูหนวก นี่เจ้า เป็นไปได้ยังไง แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าพูดอะไรออกไป ?”
“เจ้าคิดว่าข้าไม่เข้าใจภาษาปากงั้นเหรอ ?” มู่เฉียนซียิ้มมุมปากขึ้น
“แต่ว่า การที่ไม่ได้ยินอะไรมันก็น่าเบื่อเกินไปเหมือนกันนะ” นางเอายาวิญญาณออกมาเม็ดหนึ่งและเคี้ยว จากนั้นการได้ยินของนางก็ได้ฟื้นคืนกลับมา
หลัวเท่อปักใจเชื่อมาโดยตลอดว่าการโจมตีด้วยพลังเสียงของเขานั้นสามารถทำได้ทุกอย่าง แต่ผลที่ได้ก็คือเขาได้มาเจอกับหญิงสาวที่สามารถควบคุมการได้ยินของตนเองได้ และทำให้เขาต้องพ่ายแพ้ไปอย่างน่าสังเวช
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ต่อไป ข้าก็ยึดของของเจ้าได้แล้วสินะ”
ลูกซวนจูของสามพี่น้องตระกูลฉาว และของหลัวเท่ออีกหนึ่งลูก รวมทั้งหมดเป็นสี่ลูก
ถึงแม้ว่าจะมีแค่สี่ลูก แต่มู่เฉียนซีก็รู้ดีว่าคะแนนที่อยู่ข้างในนั้นไม่ต่ำแน่นอน
มู่เฉียนซีโยนลูกซวนจูของฉาวซานให้กับฉูห้าวและกล่าวว่า “นี่เป็นของเจ้า!”
“ของข้างั้นเหรอ พี่ใหญ่มู่ เป็นไปได้ยังไง!
