ี่ข้าอดหลับอดนอนเป็นเพราะอารองของเจ้าต่างหาก เขาบุกเข้าไปในห้องข้ากลางดึก ทำอะไรประหลาด ๆ และผลสุดท้ายก็ทำให้ข้าไม่ได้หลับเลยทั้งคืน” จวินโม่ซีบ่น
“ท่านอารอง!”
มู่เฉียนซีตกใจ รีบจะไปดูที่ห้องอารองของตน
“ไม่ต้องไปดูหรอก เขาไปแล้ว เพื่อไม่ให้เกิดการจากลาอย่างทำใจไม่ได้ เมื่อคืนนี้เขาจึงแอบย่องออกไปเงียบ ๆ และให้ข้าผู้นี้นำข้อความมาบอกต่อเจ้าด้วย” จวินโม่ซียืดอกกล่าว ทำท่าทางประหนึ่งเป็นคนสำคัญ
“ข้อความอะไร ?” มู่เฉียนซีถามทันที
“เขาบอกว่าจะไปหาตัวกระบี่มังกรเพลิงให้เจ้า เมื่อหาพบแล้วค่อยมาหาเจ้า” จวินโม่ซีตอบ
“ข้าเองก็ต้องการหาตัวกระบี่มังกรเพลิงเช่นกัน บางทีข้าอาจจะได้พบท่านอารองอีกโดยบังเอิญก็ได้”
เขาจากไปอย่างไม่บอกกล่าวกันเช่นนี้ มู่เฉียนซีเองก็ไม่ได้ถือโทษโกรธหรือนึกเสียใจเพราะนางเข้าใจท่านอาของนางดี ในเมื่อมีเป้าหมายเดียวกัน ก็มีความเป็นไปได้ที่จะพบกันอีก
แม้หลังจากได้พบกันแล้วเขาอาจจำนางไม่ได้เหมือนเก่า แต่อย่างน้อยนางก็สามารถเห็นได้ว่าอารองยังอยู่ดีได้มิใช่หรือ ?
จวินโม่ซีมองอาการของมู่เฉียนซี เขากล่าวออกมา “หากข้าไม่รู้ว่าเจ้านั้นเป็นห่วงเขามาก คงจะคิดว่านี่เป็นแค่การจากไปของคนที่มิได้มีความสัมพันธ์อันใดต่อกันผู้หนึ่งเท่านั้น”
อารมณ์ของมู่เฉียนซีสงบนิ่งอย่างบอกไม่ถูก นางเป็นเด็กสาวที่เข้มแข็งจริง ๆ
“สิ่งที่เจ้ากล่าวมานั้นเตือนข้าขึ้นมาว่า… ตอนนี้ไม่มีทางใดที่จะช่วยท่านอารองไ
