่วเยี่ยนั่นได้
“เหอะ! เจ้านี่มันช่างไร้ประโยชน์เสียจริง ซีเอ๋อร์จะต้องไม่ชอบเจ้าอย่างแน่นอน เช่นนี้ข้าก็วางใจได้แล้วว่าเจ้าคิดทำอะไรนางไม่ได้แน่” หลิงกล่าวไปพลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจไปพลาง
สีหน้าของจวินโม่ซีหม่นลงในทันใด อย่าดูถูกเขาเช่นนี้ได้ไหมเล่า ? จะดีร้ายอย่างไรเขาก็เป็นถึงนักปรุงยาอัจฉริยะที่เป็นรองแค่เพียงผู้ที่ปรุงยาแข็งแกร่งที่สุดในโลกทั้งสี่ทิศเท่านั้น
หากเป็นผู้อื่น ป่านนี้เขาคงเอายาพิษกองใหญ่โยนไปใส่เป็นที่เรียบร้อยนานแล้ว เพื่อที่จะทำให้รู้ดำรู้แดงกันไปข้างหนึ่ง โดยไม่สนด้วยซ้ำว่าเขานั้นจะเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับห้าหรือไม่
แต่คนผู้นี้เป็นอารองของแม่นางมู่ จะทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้ามิได้เป็นอันขาด
“ข้าไปล่ะ อย่าลืมนำคำพูดของข้าไปบอกต่อซีเอ๋อร์ด้วย”
เงาร่างสีแดงเข้มกะพริบออกไป หลิงหายตัวไปอย่างรวดเร็ว
แสงสีส้มอ่อนส่องกระทบใบหน้างามทำให้มู่เฉียนซีตื่นขึ้นมา เมื่อนางเปิดประตูออกไป ก็ได้พบกับจวินโม่ซีผู้ซึ่งยืนยิ้มตาหยีและกล่าวทักทาย “อรุณสวัสดิ์มู่เฉียนซี”
“สาวน้อย วันนี้เจ้าจะทำอาหารเช้าเองหรือ ? ทำเป็นรางวัลให้ข้าด้วยถ้วยหนึ่งเป็นเช่นไร ? ข้านั้นนอนไม่หลับมาทั้งคืน หิวโหยมาก หิวยิ่งนัก หิวจริง ๆ!”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้ว มองขอบตาที่ดำมืดของเขาอย่างพิจารณาแล้วกล่าวว่า “อะไรของเจ้า ? ที่เจ้าไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืน เจ้าคงมิได้ไปเป็นโจรขโมยของของใครกระมัง”
“บ้า! ท
