ก็เอาไปมันทั้งหมดนั่นแหละ มีข้าอยู่ กองกำลังระดับสองก็คงไม่กล้าขัดขืน”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย พฤติกรรมของอารองคือโจรชัด ๆ
ผู้อาวุโสทั้งห้าก็ตกใจผงะไปเช่นกัน นี่พวกเขาไม่ใช่ชักศึกเข้าบ้านหรอกกระมัง!
“สามสิบชนิดเลยเหรอ อาจารย์ใหญ่ใจกว้างเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็เคารพในคำสั่งก็แล้วกัน” มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว
สำหรับสมุนไพรวิญญาณ ถึงแม้ว่าจะยิ่งได้เยอะก็ยิ่งดี แต่นางก็ไม่อาจให้อารองใช้อำนาจรังแกคนอื่น กวาดล้างของล้ำค่าจากหน่วยสำนักปรุงยาได้
สำนักปีศาจดำรู้ว่ามีผู้แข็งแกร่งที่พวกเขาไม่อาจรับมือได้อยู่ที่นี่ ต่อให้เป็นเจ้าสำนักของพวกเขามาลงมือด้วยตัวเองก็คงจะไร้ประโยชน์ ดังนั้นจึงไม่กล้าเคลื่อนไหวใด ๆ
พวกเขาเดินทางกลับไปยังเมืองเสียอย่างราบรื่น หลังจากที่มาถึงเมืองเสียแล้ว อาจารย์ใหญ่หวงฝู่กับเหล่าผู้อาวุโสทั้งห้าก็ได้กลับไปยังสำนักศึกษา ส่วนมู่เฉียนซี หลิง และราชาแห่งพิษก็ได้กลับมาที่หอหมอปีศาจ
ร่างคนชุดขาวผู้หนึ่งวิ่งเข้ามา และกล่าว “สาวน้อย เจ้ากลับมาแล้ว ข้าคิดถึงเจ้าจะแย่อยู่แล้ว”
เมื่อเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าที่วิ่งเข้ามาหาหลานสาวตัวเองเช่นนี้ หลิงก็กระโดดเตะเขาอย่างไร้ความปรานี
ปัง ปัง ปัง! ร่างของคนชุดขาวกระเด็นชนเข้ากับประตูอย่างรุนแรง
จวินโม่ซีรู้สึกกล้ำกลืนใจเป็นอย่างมาก มองไปที่มู่เฉียนซีราวกับสัตว์เลี้ยงที่กำลังร้องขออาหารก็มิปาน “สาวน้อย ข้าหิวแล้ว”
เจ้าตะกละผู้นี้คิดแ
