มา ราชาแห่งพิษก็น้ำลายฟูมปากแล้ว ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ทำให้เขาปริปากพูดได้แล้ว เขากล่าว “เจ้าจะให้ข้าทำสิ่งใดกันแน่ ?”
“หอหมอปีศาจขาดหัวหน้านักพิษ ถึงแม้ว่าคุณสมบัติของเจ้าจะไม่ค่อยดีนัก แต่เมื่อวานข้าก็ทำให้เจ้าได้ลิ้มรสกับรสชาติอาหารอันโอชะมื้อใหญ่ไปแล้ว หวังว่าเจ้าจะไม่กล้าคิดไม่ซื่ออะไรอีก” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเชื่องช้า
“หอหมอปีศาจ เจ้าคือหมอปีศาจ…”
“ไม่ใช่สิ หมอปีศาจเป็นชายหนุ่ม เจ้า…”
ราชาแห่งพิษจ้องมองมู่เฉียนซีจนดวงตาแทบจะถลนออกมา
“เจ้ารีบตอบมาว่าจะตกลงหรือไม่ แต่ต่อให้เจ้าปฏิเสธ ข้าก็ไม่ฆ่าเจ้า” มู่เฉียนซีกล่าวเบา ๆ
การที่เจ้าทำให้ข้าตายทั้งเป็น มันเจ็บปวดทรมานมากกว่ายิ่งนัก ราชาแห่งพิษแอบบ่นอยู่ในใจ
“ถึงแม้เจ้าจะน่ากลัวมาก แต่ทักษะพิษของเจ้าก็ทำให้ข้าเลื่อมใสเจ้าได้ หากข้าเข้าร่วมกับหอหมอปีศาจ เจ้าจะ…”
ขวั่บ! มู่เฉียนซีโยนตำราเล่มหนึ่งให้กับเขา
“นี่นับว่าเป็นค่าตอบแทนล่วงหน้าหนึ่งปีของเจ้า เป็นอย่างไร ?” จ้างนักปรุงยาก็ต้องล่อด้วยสูตรยา จ้างนักพิษ แน่นอนว่าต้องจ้างด้วยตำราพิษ
ราชาแห่งพิษเปิดอ่านตำราพิษนั้น ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นขึ้นมาทันใด “ได้โปรดเจ้ารับข้าด้วย! จะให้ข้าทำสิ่งใดข้ายอมทั้งนั้น ตำราพิษโบราณเช่นนี้เจ้าก็ให้ข้าได้ ได้ช่วยเจ้าดีกว่าช่วยสำนักปีศาจดำนั่นมาก ๆ เลย” ราชาแห่งพิษตื่นเต้นอย่างมิอาจเทียบได้ ตื่นเต้นจนลืมความตายทั้งเป็นที่ผ่านมาเมื่อคืนไปหมดแล
