พวกเขาถูกล้อมเอาไว้ในทันที ส่วนหลิงเองก็อยู่ปกป้องข้างกายของมู่เฉียนซีไม่ห่างไปแม้แต่นิดเดียว เขาตะคอกใส่คนเหล่านั้นว่า “หลีกไป!”
รองผู้นำแห่งนิกายปีศาจดำกล่าว “ดูเหมือนว่าพวกเจ้าเหล่าผู้เฒ่าเองจะมีความเชื่อมั่นในตนเองเป็นอย่างมาก มาที่นี่แต่กลับกล้าพาคนหนุ่มผู้หนึ่งกับแม่ตุ๊กตาสาวน้อยอีกคนมาด้วย”
“ฆ่าไอ้เฒ่าพวกนั้นให้หมด ส่วนเจ้าสองคนนี้ อืม… หน้าตาไม่เลว ไว้ชีวิตพวกมันเอาไว้ก่อน”
สิ้นเสียงรองผู้นำ พลันรู้สึกได้ถึงสิ่งดำมืดพาดผ่านอยู่เหนือศีรษะ กระบี่ยักษ์เล่มหนึ่งกวาดผ่านศีรษะของเขาไปและมันกวาดเอาเส้นผมออกไปจนทำให้เขากลายเป็นคนหัวล้านเลี่ยนน่าขัน
“อ๊ากกกก! ม่ายยยย”
เขาตกใจกลัวจนก้าวถอยไปและล้มลงไปกองกับพื้น
“เจ้าบ้า…! เจ้าบังอา…”
“เฮ้ย! มหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับห้า”
หลิงปลดปล่อยพลังความสามารถที่แท้จริงของเขาออกมา ทำให้มันผู้นั้นกลัวเสียจนถอยหลังไป
เมื่อเจอคนแกร่งเช่นนี้พวกเขาอยากที่จะหลีกหนีไปให้พ้น ๆ ทว่ากระบี่ยักษ์เล่มนั้นกลับเหมือนกำแพงเหล็กกล้าที่คอยขวางกั้นทางด้านหลังของพวกเขาเอาไว้
กระบี่ที่ดูโหดร้ายเล่มนั้นอยู่ในมือของเขาก็เหมือนดั่งกระบี่เล่มเบาบางทั่วไป เขาสามารถกวัดแกว่งใช้งานมันได้อย่างเป็นธรรมชาติ
แต่มู่เฉียนซีนางรู้ดีว่ากระบี่เช่นนี้ นางคงมิสามารถทำให้มันขยับได้แม้แต่น้อย
“เดี๋ยว ๆ ๆ นี่ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าไปได้แล้วงั้นรึ ?”
— ปัง! ปัง! ปัง! —
สายตาคมกริบนั่นทำให้พวก
