เขาแต่ละคนพากันเทตัวคุกเข่ายอมจำนน
“นายท่าน ดะ… ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย”
ผู้อาวุโสสูงสุดอดไม่ได้ที่จะกล่าวขึ้น “พ่อหนุ่ม เจ้ามิเพียงแต่มีพลังความสามารถที่แข็งแกร่ง แต่เจ้ายังสามารถควบคุมกระบี่ที่ยากแก่การควบคุมและยังใช้งานมันได้จนถึงขั้นนี้ ช่างน่านับถือจริง ๆ”
“ข้าเป็นนักรบผู้หนึ่ง และยิ่งไปกว่านั้นข้าก็เป็นผู้พิทักษ์ แน่นอนว่ากระบี่เล่มหนักใหญ่เช่นนี้เหมาะสมกับข้าที่สุด”
มู่เฉียนซีถามขึ้น “ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านมีอะไรที่อยากจะถามเขาอีกหรือไม่ ?”
“แน่นอน!”
เหล่าผู้อาวุโสพากันถามอย่างไม่เกรงใจ “อาจารย์ใหญ่อยู่ที่ใดกันแน่ ? ทางที่ดีเจ้าบอกมาเสียตามตรงดีกว่า อย่าลีลาอีกเลย”
“อาจารย์ใหญ่ของพวกเจ้าซ่อนตัวอยู่ในเมืองแห่งนี้ พวกเราเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าท่านราชาแห่งพิษนั้นส่งสัตว์มีพิษของเขาออกตามหาไปทั่วทั้งเมืองแล้ว ต่อให้ข้าต้องตายข้าก็ยังมีอาจารย์ใหญ่ของสำนักย่อยการปรุงยาตายตามไปด้วย เช่นนี้ก็คุ้มค่าอย่างยิ่ง”
“ยังต้องการให้พวกมันมีชีวิตรอดอยู่อีกหรือไม่ ?” หลิงถามเสียงเย็นเยียบ
ผู้อาวุโสสูงสุด “ยังมิต้องให้ถึงมือเจ้า พวกเราเหล่าผู้เฒ่าจัดการเองได้ แต่อย่างไรก็ต้องขอบใจเจ้ามาก”
“อืม นับว่าพวกท่านรู้จักกันดีมากขึ้น” หลิงเลิกคิ้ว เขานั้นต้องการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้าหลานสาวของตน อย่างไรเสียการฆ่าสังหารคนให้น้อยหน่อยก็จะเป็นการดีกว่าฆ่าล้างบางศัตรูทั้งหมดที่เจอ
ผู้อาวุโสทั้งห้าแสยะย
