เสีย นางคิดว่าน่าจะหาสมุนไพรวิญญาณได้ไม่น้อย
เมื่อพวกเขาทั้งสองเดินเข้าไปในเมืองหนานเสีย หลิงก็กล่าวว่า “ซีเอ๋อร์เหนื่อยไหม ? ให้ข้าแบกเจ้าเอาไหม ?”
ใบหน้างามหม่นคล้ำลงทันทา นางพูดขั้นทันที “อารอง ข้าไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ”
ตอนที่เขาจากไป นางยอมรับว่านางคงยังเล็กอยู่มิน้อย
สุดท้าย! แม้อารองจะสูญเสียความทรงจำไป เขาก็ยังคงปฏิบัติต่อนางเหมือนเป็นเด็กน้อยดังเก่า
สถานการณ์เช่นนี้ มู่เฉียนซีรู้สึกจนปัญญาขนานหนัก “ในใจของอารอง ซีเอ๋อร์เป็นสาวน้อยที่ต้องการการปกป้องทะนุถนอมจากอารองเสมอ” หลิงมองมู่เฉียนซีอย่างเอ็นดู
มู่เฉียนซีไปที่ร้านขายโอสถเพื่อกวาดสมุนไพรวิญญาณต่าง ๆ มาครอบครองไว้เผื่อใช้ เดิมทีนางเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่มีเงินทองมากมาย แต่หลิงก็นำป้ายโม่จิงออกมาใช้มันอย่างไม่บันยะบันยังจนถึงที่สุด (ป้ายโม่จิงคล้ายกับบัตรเครดิตในสมัยปัจจุบัน)
มู่เฉียนซีอึ้งเล็กน้อย ผู้ที่มีป้ายโม่จิงได้ อย่างน้อยต้องเป็นคนสำคัญจากกองกําลังของสำนักนิกายระดับสามถึงจะสามารถมีอยู่ในครอบครองได้
ดูเหมือนว่าเบื้องหลังของอารองจะเป็นสำนักนิกายระดับสาม
มู่เฉียนซีเอ่ยถามขึ้น “อารอง ข้าขอถามท่านตรง ๆ ท่านคิดว่าข้าฟุ่มเฟือยเกินไปหรือไม่ ?”
หลิงตอบ “อย่างไรเสียเจ้าสิ่งของนี้เมื่อเอามาให้ข้า ข้าก็มิจำเป็นต้องใช้ ซีเอ๋อร์ใช้มันให้หมดสิ้นไปได้สิยิ่งดี”
มู่เฉียนซีแสยะยิ้มเล็กน้อย เพราะก่อนที่บิดาของนางจะจากไปก็ทิ้งทรัพย์สินไว้ให
