องข้าไม่ได้อยู่ที่ดินแดนสี่ทิศ เจ้าร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์! นั่งลงก่อนเถอะ!”
หลิงยังคงยืนอยู่ มู่เฉียนซีกล่าว “ในฐานะที่ข้าเป็นนักปรุงยา ข้าสั่งให้เจ้านั่งลง มิเช่นนั้นแล้วแผลภายในของเจ้าก็จะยิ่งเจ็บหนัก”
ด้วยสายตานี้ของมู่เฉียนซีในที่สุดเขาก็นั่งลง
“เจ้าสามารถทำให้ความทรงจำของข้ากลับคืนมาได้หรือไม่ ?”
“ตอนนี้ยังไม่ได้!”
“ช่วยข้าด้วย!”
มู่เฉียนซีรับปากทันที “ไม่มีปัญหา!”
“งั้นข้าไปกับเจ้า จนกว่าเจ้าจะฟื้นคืนความทรงจำให้ข้าได้” หลิงจ้องมู่เฉียนซีพลางกล่าว
“แล้วเจ้าไม่มีเรื่องที่ต้องทำแล้วเหรอ ?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“ตอนนี้ข้ายังไม่ได้รับคำสั่ง!”
“ตกลงแล้วใครเป็นคนสั่งเจ้า หรือใครกันที่มีสิทธิ์สั่งเจ้าได้ ?” แววตาของมู่เฉียนซีฉายแววโกรธเคือง
นางเชี่ยวชาญในด้านการแพทย์ แต่คำสาปต้องห้ามเช่นนี้นางไม่เข้าใจเลย แต่กลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่ของดีแน่นอน
“พูดไม่ได้!”
คำสาปต้องห้ามล้วนแต่มีข้อจำกัด เขาเหมือนคนปกติทั่วไปที่สามารถพูดคุยกับผู้อื่นได้ ไม่ใช่เป็นศพไร้วิญญาณเดินได้เหมือนอย่างหุ่นเชิด
“พูดไม่ได้ก็ไม่ต้องพูด แต่เจ้าพูดแล้วนะ ว่าก่อนที่ยังไม่มีคำสั่งเจ้าจะไปกับข้า” มู่เฉียนซีกล่าว
“อืม!”
มู่เฉียนซีหวังว่าคำสั่งใหม่ของเขาจะไม่รวดเร็วเช่นนั้น บาดแผลที่ซ่อนอยู่ภายในร่างกายของเขาอย่างน้อยก็เป็นนานราวสิบกว่าปีแล้ว บาดเจ็บอย่างสาหัสมาก
ถึงแม้ว่าคนผู้นั้นจะใช้คำสาปต้องห้ามเพื่อให้เขาอยู่รอด แต่ก็ไม
