้เพียงแค่ย้ายเอาสิ่งของออกมาจากมิติ จัดทำที่นอนให้เขา และเตือนให้เขาไปพักผ่อนด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม
วันนี้เหน็ดเหนื่อยมามากพอแล้ว นางแย่งชิงของล้ำค่ามาจากสนามการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น อันตรายยิ่งกว่าล้วงคองูเห่าเสียอีก
หลิงนอนไม่หลับ มองดูหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ สายตาของเขาดูสงสัยเล็กน้อย
“มู่ เฉียน ซี ซีเอ๋อร์!”
เขามองดูใบหน้าที่งดงามประณีตนั้นอย่างมิอาจละสายตาไปได้
ถึงแม้ว่าจะสูญเสียความทรงจำไป แต่เขาก็รู้ว่าการทำภารกิจนี้มีสาวน้อยผู้หนึ่งคอยเป็นห่วงเป็นใยเขาอยู่
จะมองอย่างไรก็ไม่พอ เช่นนั้นก็มองดูไปเช่นนี้ก็แล้วกัน
ถูกจ้องมองเช่นนี้ มู่เฉียนซีจะนอนหลับได้ยังไงกันหล่ะ ?
“เจ้าหลับตานอนจะได้หรือไม่ ?”
“ซีเอ๋อร์ก็นอนไม่หลับเหรอ แต่ว่า ข้ากล่อมเด็กไม่เป็นนะ” ใบหน้าสามมิติที่งดงามของหลิงเผยให้เห็นถึงอารมณ์และความรู้สึกที่ยุ่งเหยิง
สีหน้าของมู่เฉียนซีแทบจะดำคล้ำด้วยความโกรธแล้ว “ข้าไม่ใช่เด็ก”
“ซีเอ๋อร์อายุเท่าไหร่แล้วหล่ะ ?”
“ข้าสิบหกปีแล้ว ข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อยู่คนเดียวได้แล้วเข้าใจไหม ?”
หลิงมองดูนางที่กำลังโกรธเคืองอยู่และกล่าวว่า “ก็เป็นเด็กจริง ๆ หนิ่”
“หากเจ้าไม่เอาแต่จ้องหน้าข้า ข้าคงจะหลับไปตั้งนานแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญา
เขาหลับตาลงพลางกล่าว “ก็ได้!”
ดวงตามองนางไม่ได้ เช่นนั้นก็คิดถึงนางอยู่ในใจก็พอแล้ว
เป็นแค่คนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันแค่วันเดียว แต่มู
