มู่เฉียนซีรู้สึกหายใจลำบากมาก ถูกบีบคอแน่นเช่นนี้ ความตายอยู่ใกล้กับนางมากแล้วจริง ๆ
คนผู้นี้เห็นชีวิตคนเป็นเพียงแค่มดปลวกเท่านั้น การฆ่าสังหารสำหรับเขาแล้วเป็นเพียงแค่เรื่องธรรมดาเท่านั้น
มู่เฉียนซีเตรียมที่จะปลุกอาถิงให้ลงมือ หนีก่อนแล้วค่อยว่ากัน แต่ในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังจะลงมือนั้น เขากลับจ้องมองใบหน้าของมู่เฉียนซี
แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยอารมณ์และความรู้สึกแปลกประหลาด จากนั้นสองมือก็ค่อย ๆ คลายออก
จู่ ๆ เขาก็ปล่อยมือออกทำให้มู่เฉียนซีประหลาดใจ คนผู้นี้ดูไม่เหมือนผู้ที่มีความเมตตาปรานีเลย
เขามองมู่เฉียนซีด้วยสายตาที่ซับซ้อน และรู้สึกแปลกประหลาดอย่างอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน ก็เหมือนกับที่มู่เฉียนซียื่นมือช่วยเขาอย่างที่มิอาจอธิบายได้
“เจ้าเป็นใคร ?”
“นึกไม่ถึงเลยว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้า” เขาเอ่ยปากกล่าว
มู่เฉียนซีตอบ “ข้าชื่อมู่เฉียนซี ข้าก็แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมข้าถึงช่วยเจ้าไว้”
แต่ไหนแต่ไรมาหมอปีศาจไม่เคยช่วยใครมั่วซั่วไปทั่ว ส่วนเขาก็ไม่ใช่คนที่จะปล่อยใครไปง่าย ๆ เช่นกัน
“เฉียน ซี……” เขากล่าวคำสองคำนี้ออกมาอย่างช้า ๆ ชั่วครู่หนึ่งก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา
อ๊า! จู่ ๆ เขาก็กรีดร้องขึ้น
มู่เฉียนซีจับเขาไว้และกล่าวว่า “ข้าเป็นนักปรุงยา ให้ข้าดูหน่อยว่าเจ้าเป็นอะไรกันแน่ ?”
ฝ่ายตรงข้ามไม่ฆ่านาง เช่นนั้นก็หมายความว่าเขาไม่ใช่ศัตรู
ทั้งสองมีความเข้าใจที่สื่อถึงกันอย่างแปลกประหลาด มากจนกระทั่งรู้ส
