แค่จัดการเรื่องราวต่าง ๆ แน่นอนว่าไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ อีกอย่าง ข้าจะไปรู้ได้เช่นไรว่าเจ้าจะสมรู้ร่วมคิดกับนักเรียนของเจ้าหรือไม่ ยายังไม่ทันได้หลอมออกมา ยังยืนยันเช่นนั้นไม่ได้!”
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว “เป็นยาบัวหอม ยาระดับเจ็ด เจ้าอย่ามาทำให้อับอายขายหน้าที่นี่เลย คนต่อไป!”
สีหน้าของรองอาจารย์ใหญ่ยิ่งดูไม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ ทำได้เพียงแค่ส่งคนต่อไปออกไปรับมือต่อ
ปล่อยให้มันอวดดีไปก่อนเถอะ รอให้ถึงตอนที่หลอมยาออกมามากจนพลังจิตหมดไป ดูสิว่ามันจะมีหน้ามาอวดดีอีกหรือไม่
ต่อมาคนที่สอง ฝ่ายตรงข้ามยังไม่ทันได้หลอมยาเสร็จ แต่มู่เฉียนซีก็หลอมยาระดับสูงกว่าเขาออกมาได้สำเร็จอีกครั้ง เป็นยาที่มีประสิทธิภาพสูงกว่า และนางยังคงทำสำเร็จในเวลาที่ยังไม่ถึงครึ่งชั่วยามเช่นเดิม
รองอาจารย์ใหญ่กระวนกระวายใจขึ้นจึงได้ปรึกษาหรือกับอาจารย์ท่านอื่น ๆ
“พวกเจ้าหลอมยาที่มันดูไม่ออกไม่ได้หรือไง ?”
“สายตาของจ้าเด็กนั่นเฉียบแหลมเกินไปแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่มียาชนิดใดที่เขาไม่รู้จักเลย”
“หากจะหลอมยาให้มีประสิทธิภาพดีกว่านี้ พวกข้าก็ไม่มีความมั่นใจ หลอมยาออกมาล้มเหลวก็แพ้อยู่ดี!”
นักเรียนห้องเจ็ดต่างก็ตื่นเต้นขึ้นเป็นอย่างมาก “คนที่หนึ่ง คนที่สอง……คนที่สิบแล้ว!”
“การต่อสู้วรยุทธ์แบบผลัดเวียนก็ไม่ได้เจ๋งอะไรเลย การประลองปรุงยาแบบผลัดเวียนนี่สิถึงจะเจ๋ง และยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง การปรุงยามันเป็นเรื่องของการสูญเสียพล
