่วงเกินแม่นางซู่ สาวงามอันดับหนึ่งของห้องเรียนระดับกลาง นางเป็นคนโปรดของใครหลายคน ฉะนั้นย่อมมีผู้คนไม่น้อยที่อยากท้าประลองกับมู่เฉียนซี
“ข้า!”
“ข้าเอง!”
“ข้าไปเอง!”
“ไม่! ข้าไม่ใช่พวกไก่อ่อน ข้านี่แหละจะสู้กับนางเอง”
สถานการณ์ตอนนี้ดุเดือดมาก พวกเขาต่างพากันส่งเสียงเอะอะโวยวายอยากแก้แค้นให้แม่นางซู่
ทว่ามู่เฉียนซีหาได้เกรงกลัวไม่ การต่อสู้ครั้งต่อ ๆ ไปสนุกมาก นางต่อสู้อย่างสนุกสนานเสียจนแทบลืมไปเลยว่ากำลังสู้อยู่ พลังวิญญาณที่มี แม้ถูกใช้ไปจนหมดก็ยังมียาฟื้นฟูพลัง พวกโง่เง่านี่คิดจะต่อสู้กันแบบหมุนเวียนเพื่อเอาชนะนาง มันเป็นไปไม่ได้
แต่ก็แน่นอนว่ามู่เฉียนซีจะไม่สิ้นเปลืองพลังของตนไปจนหมดแรง นางคิดเอาไว้ว่าเมื่อสู้ไปได้สักประมาณหนึ่งจนถึงที่ตนเองพอใจก็จะหยุดสู้ทันที
ตอนนี้นางอยู่ในอันดับที่หกสิบเก้าของการประลองบนเวทีประลองขั้นปฐพีแล้ว และนางได้กลายเป็นนักเรียนหรือศิษย์หน้าใหม่คนแรกของห้องเรียนระดับกลาง
จนแล้วจนรอด มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นด้วยเสียงอิ่มเอมใจ “วันนี้สู้กันมาพอสมควรแล้ว ถ้าหากพวกเจ้ายังอยากแก้แค้นให้สาวงามอันดับหนึ่งของพวกเจ้า พรุ่งนี้ค่อยมาท้าประลองกับข้าใหม่แล้วกัน”
กล่าวจบร่างบางเดินลงจากเวทีประลอง ทันใดนั้นทุกคนรู้สึกว่าอากาศโดยรอบเริ่มเย็นยะเยือก เงาร่างสีดำร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซี
“เหนื่อยแล้วรึ ?” เสียงที่ไม่อบอุ่นและไม่อ่อนโยนเอ่ยถามมา ทว่ามันกลับมีความเป็
