นห่วงแฝงอยู่
“ไม่เหนื่อย นี่ไม่เหมือนตอนที่ข้าสู้กับเจ้าหรอก” มู่เฉียนซีส่ายศีรษะเบา ๆ ทุกครั้งที่นางต่อสู้กับจิ่วเยี่ยมักจะเหนื่อยแทบลมจับ บางคราแม้แต่จะขยับนิ้วก็ยังไม่สามารถขยับได้เลย
คนอื่น ๆ ไม่ได้วิปริตเช่นเขา นางสามารถจัดการได้อย่างสบาย ๆ ไร้กังวล
ร่างสีดําได้ยินคำตอบนางก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เขาพุ่งผ่านไปโฉบเอาร่างบาง พานางไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
ในมุมหนึ่ง ดวงตาใสเหมือนดั่งผิวน้ำในฤดูใบไม้ร่วงมองพวกเขาทั้งสองที่รักกันแสนหวานจนน่าอิจฉาแทบอยากจะแผดเผา
‘นังบัดซบมู่เฉียนซี! การประลองแบบหมุนเวียนเช่นนี้ไม่สามารถจัดการเจ้าได้ พรุ่งนี้… พรุ่งนี้จะต้องจัดการเจ้าให้ได้’ ซู่ซินเซี่ยคิดอย่างเผ็ดร้อนในใจ ดวงตาจ้องเขม็งไปยังมู่เฉียนซีที่ถูกจิ่วเยี่ยอุ้มไป
……
วันต่อมา ซู่ซินเซี่ยดูเหมือนยังคงปลุกเร้าให้เกิดเพลิงโทสะในหมู่ชายที่หลงใหลนางต่อไป ผู้ที่ได้อันดับต้น ๆ ของการต่อสู้จัดอันดับจากเวทีระดับปฐพีนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นนั้นแล้วจึงทำให้มู่เฉียนซีมีคู่ต่อสู้อยู่ไม่ขาด
ไม่นานนัก รายชื่อผู้ติดอันดับจากการต่อสู้บนเวทีขั้นปฐพีก็ปรากฏผู้วิปริตที่เปลี่ยนอันดับอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปสามวันแล้ว ซู่ซินเซี่ยไม่เพียงแต่ไม่สามารถทำให้มู่เฉียนซีได้รับบาดเจ็บหรือพิการ แต่กลับกัน นี่มันยิ่งทําให้มู่เฉียนซีมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วห้องเรียนระดับกลาง
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ามีศิษย์ใหม่คนหนึ่งปีนขึ้นไป
