“เจ้าเป็นใคร ?” มู่เฉียนซีหรี่ตาถาม
“สหายมู่เฉียนซี ข้านั้นเป็นนักเรียนห้องเรียนระดับกลางเช่นเดียวกับเจ้า ชื่อว่าซู่ซินเซี่ย ข้าอายุมากกว่าเจ้า เจ้าเรียกข้าว่าพี่สาวซู่ก็ได้” ซู่ซินเซี่ยนั้นทำเหมือนกับว่านางเป็นพี่สาวที่น่ารักใจดีผู้หนึ่ง นางกล่าวพร้อมยิ้มให้มู่เฉียนซีอย่างอ่อนโยน
“ศิษย์พี่ พ่อของข้ามีลูกเพียงคนเดียวคือข้า ข้าไม่มีความเคยชินที่จะเรียกผู้อื่นว่าพี่สาว ต้องขอโทษด้วย”
ซู่ซินเซี่ยยังคงกล่าวกับมู่เฉียนซีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่เป็นไรสหายมู่ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”
นางยกกล่องขึ้นมากล่องหนึ่งแล้วกล่าว “นี่เป็นขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ข้าทำมา สหายมู่นำมันไปให้อาจารย์หวงได้หรือไม่ ? ขนมนี้เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้า”
มู่เฉียนซีมองดูซู่ซินเซี่ยอย่างพิจารณา “ศิษย์พี่ ข้านั้นไม่ได้สนิทสนมกับท่าน อาจารย์หวงจิ่วเยี่ยของข้าก็ยิ่งไม่ได้สนิทสนมกับท่าน ขนมเหล่านี้นำกลับไปไว้กินเองเถิด”
ซู่ซินเซี่ยรู้สึกประหม่าอย่างที่สุด “ข้า… คือว่าข้าชอบในตัวท่านอาจารย์หวงจิ่วเยี่ยอย่างมากจริง ๆ ข้าไม่แย่งเขาไปจากสหายมู่หรอก แต่ข้าเพียงแค่อยาก…”
“สหายมู่เฉียนซีรับขนมเอาไว้เถอะนะ”
ซู่ซินเซี่ยพยายามยัดเยียดนำกล่องขนมใส่ในมือมู่เฉียนซี ทว่ามู่เฉียนซีหลบออกไป
— ตุบ! —
กล่องขนมนั้นร่วงไปบนพื้นอย่างน่าเวทนา ขนมที่ทำอย่างประณีตด้านในกล่องกลิ้งหลุน ๆ ออกมา หยาดน้ำตาใสกลมสว่างเหมือนดั่งไข่มุกก็ได้ไหลพรากออกมาจาก
