หางตาซู่ซินเซี่ยทันที
“ฮือ ๆ ๆ สหายมู่เฉียนซี ข้าแค่อยากให้เจ้าเอาขนมไปส่งให้ก็เท่านั้นเอง ทำไมเจ้าถึงได้โกรธและทำให้กล่องขนมของข้าตกแตกกระจายเช่นนี้ นั่นเป็นสิ่งที่ข้าทำตั้งหนึ่งวันหนึ่งคืนเชียวนะ”
“แต่สหายมู่เฉียนซี เจ้าอย่าได้โทษตัวเองเลย ข้าไม่โทษเจ้าหรอก ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของข้าคนเดียว ฮือ ๆ ๆ”
ซู่ซินเซี่ยทำท่าทางน่าสงสาร นางร้องไห้ปนสะอึกสะอื้นจนหายใจไม่สะดวก ในตอนนี้เอง เสียงโกรธเกรี้ยวเสียงหนึ่งดังลอยมา
“มู่เฉียนซี จะมากเกินไปแล้ว ห้องเรียนระดับกลางมิใช่สถานที่ที่เจ้าจะมาทำตัวโอหังได้ แต่เจ้ากลับมารังแกแม่นางซู่”
“เจ้ากล้าทำลายเจตนาดีของแม่นางซู่ถึงเพียงนี้ รนหาที่ตายชัด ๆ”
“เอ่อ…” มู่เฉียนซีนิ่งอึ้งไป ‘อะไรกัน แม่นี่เป็นสตรีคนโปรดของเหล่าผู้คนงั้นรึ ? นางวิเศษวิโสมาจากไหนทำไมข้าถึงรังแกไม่ได้ ?’
ซู่ซินเซี่ยร้องไห้อย่างน่าสังเวช พอดีกับที่จังหวะนั้นมีเหล่าคนที่ตั้งตนเสมือนเป็นองครักษ์คอยปกป้องนางโผล่มาพอดี แน่นอนว่าผู้ที่ก้าวออกมาจะได้เล่นบทเป็นวีรบุรุษผู้พิทักษ์สาวงาม
ซู่ซินเซี่ยได้ทีรีบกล่าว ทำตัวเป็นนางเอกน่าสงสาร “ไม่เป็นไร ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของข้าเอง”
“แม่นางซู่จิตใจดีเกินไป เห็นชัด ๆ ว่านางเด็กมู่เฉียนซีทำให้ขนมที่แม่นางซู่ตั้งใจทำมาทั้งวันทั้งคืนหล่นเสียหายเช่นนั้น แล้วยังจะไปแก้ตัวแทนนางอีกทำไมกัน ?”
“ยังไงพวกเราก็ต้องจัดการหญิงโหดร้ายหยิ่งยโสที่ไม่เห็นหัวใค
