ตอนนี้หวังชวนคิดว่ามู่เฉียนซีนั้นต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัยแล้ว ถึงแม้ว่านางจะวิปริต แต่การเผชิญหน้ากับเขา และสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของเขาเช่นนี้ มู่เฉียนซีต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน
มู่เฉียนซีกล่าว “อู๋ตี้ ได้เวลาออกมาลิ้มรสอาหารแล้ว!”
“มีของกินแล้ว!” อู๋ตี้ตื่นเต้นขึ้น แสงสีขาวเปล่งประกายวาบ แมวน้อยสีขาวตัวหนึ่งปรากฏตัวในอ้อมกอดของมู่เฉียนซี
มันแบะปากก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ไม่สนุกเลย ก็แค่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสองตัวเดียว!”
สัตว์น้อยผู้น่ารักที่ดูเหมือนจะไร้ซึ่งระดับตัวหนึ่งกลับกล่าววาจาหยาบคายออกมา ทำให้งูเหลือมหินดำโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
“เจ้าแมวบัดซบ เจ้ารนหาที่ตาย!”
งูเหลือมหินดำพุ่งเข้าหามู่เฉียนซี อู๋ตี้ก็โกรธถึงขีดสุดเช่นกัน
“เจ้าปลาไหลดำ ผู้ที่รนหาที่ตายก็คือเจ้าสิถึงจะถูก!”
ร่างสีขาวพุ่งออกไปราวกับสายฟ้าฟาด จากนั้นเสียง ฉึก! ก็ดังขึ้น เกล็ดที่แข็งอย่างไร้ที่เปรียบของงูเหลือมหินดำก็ถูกฉีกออกแล้ว
ฉึก! เสียงดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้คือเสียงที่อู๋ตี้กำลังแทะกินแกนวิญญาณ
ปัง! งูเหลือมหินดำถูกอู๋ตี้เตะกระเด็นไปราวกับเศษผ้าขี้ริ้วก็มิปาน
ตอนนี้ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง นึกไม่ถึงว่าแมวน้อยที่ดูเหมือนไร้พิษภัยตัวนี้จะเก่งกาจได้ถึงเพียงนี้ นึกไม่ถึงว่ามันจะเป็นถึงสัตว์ศักดิ์ระดับสาม
มู่เฉียนซีกล่าว “หวังชวน เจ้ายังคิดที่จะสู้ต่อหรือไม่ ?”
ตอนนี้หวังชวนตกใจจนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง มองดูงูเหลือ
