ศิษย์ที่มีพื้นฐานดีที่สุด ชอบการเรียนรู้ที่สุด และเชื่อฟังที่สุดอย่างหวงฝู่จี้เหินต้องการขอลาหยุด นั่นทำให้มู่เฉียนซีขมวดคิ้วฉงนสงสัยขึ้นมา
ชั่วอึดใจที่มาขอลาหวงฝู่จี้เหินตึงเครียดอย่างที่สุด ทว่าคำตอบของท่านอาจารย์มู่ซีทำให้เขาโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง
“ได้ ข้าอนุญาต”
ในเมื่อสามารถขอลาหยุดได้ ศิษย์คนอื่น ๆ พลันคึกครื้นขึ้นมา “ท่านอาจารย์ ข้าก็อยากขอลาหยุดด้วยเช่นกัน”
“ข้าด้วย ท่านอาจารย์โปรดอนุญาต”
ดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นของมู่เฉียนซีในร่าง ‘อาจารย์มู่ซี’ ฉายแววเย็นยะเยือก “หึ ๆ ๆ หากพวกเจ้าอยากลาหยุดก็พิจารณาตัวเองก่อนเถอะ พวกเจ้ามีพื้นฐานก่อนหน้าที่ดีเป็นอย่างมากเหมือนกับสหายหวงฝู่จี้เหินแล้วรึ ? ถ้าหากไม่มีแล้วยังคิดลาหยุด เช่นนั้นพร้อมไหมล่ะ พร้อมให้ลูกรักของข้ารมพิษพวกเจ้าหรือไม่ล่ะ ?”
มู่เฉียนซีปิดท้ายด้วยคำถามที่ทำให้ขนแขนศิษย์หลายคนลุกซู่ พวกเขาสั่นระรัวไปทั่วร่าง ปากปิดสนิทแน่นไม่กล้าเอ่ยเรื่องลาหยุดอีก
“ไปที่ห้องหลอมยากันได้แล้ว ข้าจะเริ่มสอนพวกเจ้าโดยเริ่มจากยาที่ไม่มีระดับก่อน”
หวงฝู่จี้เหิน ศิษย์ผู้มีพื้นฐานดีเยี่ยมลาหยุดไป รายนั้นไม่น่าห่วงเท่าไหร่ แต่ทว่าซูเซิงนี่สิ มู่เฉียนซีคาดไม่ถึงว่าศิษย์ฝีมือค่อนข้างดีอย่างเขาจะหลอมยาแล้วเกิดความผิดพลาดขึ้นมา
นางบี้เม็ดยาที่เขาหลอมขึ้นมาจนแตกละเอียดก่อนจะกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “ข้าให้เจ้าหลอมยาดูดวิญญาณ แต่ดูสิว่าเจ้ากำลังหลอมอะไร นี่มันยา
