รวมพิษหรือยังไงกันศิษย์ซูเซิง ?”
ซูเซิงมองอาจารย์มู่ซีด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “โธ่ท่านอาจารย์ ข้านั้นสกัดเป็นแต่พิษ อยากตั้งใจฝึกแต่การปรุงพิษโดยเฉพาะ ข้าผิดรึ ?”
เจ้าเด็กนี่ลอบทำร้ายนางทุกวี่วันที่มาร่ำเรียน พิษหลากชนิดล้วนเคยถูกนำมาใช้ นางรู้มาแต่แรกแล้วว่าซูเซิงมีความสามารถมากขนาดไหน ต้องยอมรับเลยว่าเขาเป็นอัจฉริยะในเรื่องการหลอมปรุงยาพิษ
มู่เฉียนซียกนิ้วโป้งขึ้นมา ยิ้มตาหยีแล้วกล่าวว่า “ศิษย์ซูเซิง ข้าคิดว่าข้าผู้เป็นอาจารย์ควรไปเจรจาเกี่ยวกับเรื่องชีวิตของคนเราและความใฝ่ฝันของเจ้าเสียหน่อยแล้ว”
มู่เฉียนซีอดไม่ได้ที่จะจัดการกับเขา นางวางยาพิษกับทุกชั่วลมหายใจ เขาชอบเรื่องเช่นนี้มากมิใช่หรือ ? นางก็จัดให้สิ
“อ๊าก!”
พิษที่มู่เฉียนซีปล่อยไปครานี้หนักหนายิ่งนัก ซูเซิงไม่อาจอดทนอดกลั้นเอาไว้ได้
เสียงเย็นชาของมู่เฉียนซีดังขึ้น “ข้าไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลใดที่เจ้าทำตัวดื้อรั้น และข้าก็ไม่ได้อยากรู้เหตุผลนั้นด้วย”
สายตาของนางตกทอดไปบนตัวของซูเซิง “เมื่อไรที่เจ้าเข้าใจคำว่าหมอพิษ เมื่อนั้นเจ้าค่อยมาเอายาแก้พิษกับข้า ภายในเวลาหนึ่งชั่วยามครึ่งหากเจ้ายังไม่ได้ยาแก้พิษเจ้าก็ไม่ตายหรอก หากแต่อยู่ไม่สู้ตายเสียก็เท่านั้นเอง”
“อ๊ากกกก!”
ทุกคนต่างได้ยินเสียงร้องโหยหวนของซูเซิง ใบหน้าพวกเขาซีดเผือดแทบไร้สีเลือด พากันลอบกล่าวในใจว่า ‘มารร้าย! ท่านอาจารย์ผู้นี้มารร้ายชัด ๆ’ เพื่อไม่ให้ตนเองต้องตกอยู่ใน
