ข้าจะช่วยอาบน้ำให้!”
“นี่เจ้า……”
“ซีไม่จำเป็นต้องอาย ข้าเคยเห็นแล้ว”
เดิมทีมู่เฉียนซีนั้นเหนื่อยล้าไร้เรี่ยวแรงแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของจิ่วเยี่ยมู่เฉียนซีก็แทบจะเป็นลมล้มลง โชคดีที่จิ่วเยี่ยนั้นกอดมู่เฉียนซีเอาไว้อย่างรวดเร็ว
“เรื่องเล็กแค่นี้ ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอก”
“ข้าชอบที่จะทำ!”
ทันทีที่จิ่วเยี่ยกล่าวจบ มู่เฉียนซีคิดจะขัดขืนก็สายไปเสียแล้ว
ทุกรูขุมขนผ่อนคลายไปโดยสมบูรณ์ มู่เฉียนซีพบว่าทักษะการนวดของจิ่วเยี่ยนั้นยอดเยี่ยมยิ่งนัก
เป็นเพราะว่าทักษะการนวดของจิ่วเยี่ยนั้นยอดเยี่ยมเช่นนี้ มู่เฉียนซีก็ไม่สนใจที่จะเขินอายแต่อย่างใด กลับชื่นชอบการบริการที่ประทับใจเช่นนี้แทน
มู่เฉียนซีผล็อยหลับไปในอ่าง จิ่วเยี่ยอุ้มนางออกมาจากอ่างอย่างค่อย ๆ เช็ดตัวให้นาง จากนั้นอุ้มนางเข้านอน
ข้อดีของการฝึกต่อสู้กับมู่เฉียนซีนั้นก็คือได้มีความสุขในห้องน้ำ แต่ความสุขในยามรัตติกาลนี้กลับหมดลงแล้ว ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกนั้นจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยความลึกซึ้งยิ่งขึ้น
อีกทั้งในตอนเช้า!
“ข้ามีสอนนักเรียนนะ!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว
“ช้าก่อน!”
มู่เฉียนซีแทบจะเป็นลมล้มไป ถึงอย่างไรเมื่อวานเจ้าเด็กพวกนั้นก็มาสายแล้ว วันนี้ก็ให้นางสายบ้างเถอะ!
มู่เฉียนซีรีบไปที่หน่วยสำนักปรุงยา แต่ระหว่างทางกลับได้เดินชนกับคนผู้หนึ่ง
“ขอโทษ!” มู่เฉียนซีกล่าว
“คราวหน้าคราวหลังเดินดูทางบ้างสิ!” เสียงอันเย็นชาเสียงหนึ่งดังข
