ึ้น
มู่เฉียนซีเงยหน้ามองคนตรงหน้า สวมชุดสีขาว เส้นผมดำขลับราวหมึก องค์ประกอบของใบหน้านั้นสวยมาก แต่สีหน้านั้นไร้ซึ่งอารมณ์และความรู้สึกใดใด
ตอนนี้อีกฝ่ายก็มองเขาเช่นกัน แววตาปรากฏร่องรอยของความประหลาดใจ
“ดูไม่เหมือนมนุษย์เลย ไม่ต้องเดินทอดน่องก็สามารถทำให้ผู้คนตกใจได้” เขากล่าวอย่างไร้ซึ่งอารมณ์และความรู้สึก
คำพูดสองคำที่พ่นออกมาจากปากของเจ้าเด็กผู้นี้ ช่างไม่น่าฟังเอาเสียเลย!
“น้องชาย ข้าทำให้เจ้าตกใจแล้วใช่หรือไม่!” มู่เฉียนซีหรี่ตายิ้มมองเขา
“น้องชาย!” เขาหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่ปลายนิ้วกลับขยับแล้ว
อาวุธลับ อีกทั้งยังเป็นเข็มเงิน และเป็นเข็มเงินพิษ
ในระยะประชิดเช่นนี้ ปกติแล้วน้อยคนนักที่จะหลบได้ แต่ดูเหมือนมู่เฉียนซีจะคาดเดาเอาไว้ได้แล้ว ก่อนที่เข็มพิษนั้นจะถึงตัวนาง นางได้อ้อมไปด้านหลังเขาแล้ว เข็มยาเข็มหนึ่งได้แตะที่คอของคนตรงหน้าแล้ว
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “นักเรียนซูเซิง เล่นพิษกับอาจารย์เช่นนี้ เจ้า ยังอ่อนด้อยนัก!”
