ชายหนุ่มผู้นี้หน้าตาหล่อเหลา เพียงแต่บนหน้าผากกลับมีรอยแผลไหม้ทาบทับอยู่ ไม่แปลกใจเลยที่เขาก้มหน้าลงตลอดเวลา
มู่เฉียนซีเคาะโต๊ะ “ศิษย์ เจ้าช่วยบอกอาจารย์หน่อยได้หรือไม่ว่าคนอื่นไปไหนกันหมด ?”
“พวกเขามีธุระจึงไม่มาขอรับ”
“วันแรกที่เรียนกับข้าก็กล้าโดดเรียนกันเสียแล้ว กล้าดีนักนะ!” น้ำเสียงของมู่เฉียนซีเย็นยะเยือกขึ้นหลายเท่า “พวกเขาอยู่ที่ไหน ? พาข้าไปดูหน่อยซิ” มู่เฉียนซีมองไปที่เขา
“เอ่อ… อาจารย์ พวกเขาอารมณ์ไม่ดีนักนะขอรับ”
“ฮ่า ๆ ๆ ข้าจะทำให้พวกเขาได้รู้ว่าอารมณ์ของข้าไม่ดียิ่งกว่า”
นางเชื่อว่าการจัดนักเรียนเช่นนี้ให้นางย่อมไม่ใช่สิ่งที่ผู้อาวุโสเหล่านั้นจัดการอย่างแน่นอน คนที่จัดการให้นาง เกรงว่าคงต้องเป็นผู้อื่นที่คิดร้ายกับนาง
เมื่อนึกถึงรองอาจารย์ใหญ่ที่ทำทีดูเหมือนไร้เจตนาร้ายในวันนี้ แววตาของมู่เฉียนซีก็ยิ่งเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ คิดว่านางไม่รู้รึ ?!
เขายืนขึ้นและกล่าวว่า “ข้าจะนําทางให้อาจารย์เองขอรับ”
ถึงจะนำทางให้มู่เฉียนซี เขาก็ยังคงก้มหน้าอยู่เช่นเดิม
มู่เฉียนซีถามขึ้นว่า “จริงสิ เจ้าชื่ออะไรล่ะ ?”
เขาก้มศีรษะลงและตอบว่า “อาจารย์ ข้าชื่อหวงฝู่จี้เหินขอรับ”
“ข้า มู่ซี นับจากนี้เป็นต้นไปข้าจะชี้แนะพวกเจ้าในการปรุงยา หวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทําให้ข้าผิดหวัง” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างมุ่งมั่น
“เอ่อ…” หวงฝู่จี้เหินเงียบไป ในความคิดของเขา อาจารย์จะต้องผิดหวังอย่างแน่นอนอยู่แล้ว ทว่าเขาก็
