ไม่ได้พูดอะไรที่จะเป็นการทำลายความตั้งใจของอาจารย์และนําทางต่อไปอยู่ด้านหน้า
ในสำนักส่วนนอกของพวกเขา หลังจากที่เหล่านักเรียนใหม่เข้าศึกษาแล้ว สิบอันดับแรกที่เอาชนะนักเรียนเก่าได้ถึงจะได้อยู่หอพักส่วนตัว แต่สภาพแวดล้อมของสำนักย่อยการปรุงยานั้นดีมาก ทุกคนล้วนมีหอพักส่วนตัวอยู่แยกกัน
หอพักของนักเรียนห้องเจ็ดขั้นต้นที่มู่เฉียนซีได้สอนนั้นถูกจัดให้อยู่ในพื้นที่เดียวกัน มู่เฉียนซีจึงประหยัดเวลาในการไปแต่ละที่ได้เป็นอย่างดี
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “เจ้าไปเคาะประตูสิ”
“ขอรับ”
— ปัง! ปัง! ปัง! —
“ใครมันกล้าเคาะ ?! นอน! คนจะหลับจะนอนจะมาเคาะก่อกวนข้าทำไม ?!”
“ซิวหมิง อาจารย์ให้ข้าเรียกเจ้าไปเรียน” หวงฝู่จี้เหินเรียก
“ไม่ไป ๆ ข้าจะนอน อย่างไรเสียก็เรียนไม่รู้เรื่องอยู่ดี”
สิ้นเสียงนี้ หลังจากนั้นภายในก็ไม่มีเสียงใด ๆ อีก ไม่ว่าหวงฝู่จี้เหินจะตะโกนเรียกอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
“คนต่อไป!” มู่เฉียนซีกล่าวสั่ง
— ปัง! ปัง! ปัง! —
“สหายอวี้หลิงหลง อาจารย์ให้ข้าเรียกเจ้าไปเรียน!”
“ข้าไม่ไป มันน่าเบื่อจะตาย!”
หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงใด ๆ อีก
ในเวลานี้ สายตาของมู่เฉียนซีฉายแววอันตรายอย่างมาก แม้หวงฝู่จี้เหินจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองก็รู้สึกได้ว่าอาจารย์กำลังโกรธมากจริง ๆ
“อู๋ตี้ ออกมาเดี๋ยวนี้!” มู่เฉียนซีเรียก นางหยิบขวดขึ้นมาสองสามขวดให้อู๋ตี้แล้วกล่าวต่อว่า “เอาขวดพวกนี้ไปโยนแต่ละห้องของพวกเขา ดูซิว่ายัง
