จะมีใครนอนได้อีก”
อู๋ตี้กล่าว “ได้เลยนายท่าน ข้าจัดให้!”
หวงฝู่จี้เหินทันเห็นเพียงเงาปุย ๆ สีขาวที่พุ่งผ่านไป ในที่สุดหอพักทั้งสิบเก้าที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มมีควันสีขาวพวยพุ่ง และหลังจากนั้น…
“สวรรค์กลั่นแกล้ง! ร้อน! ร้อนมาก! ร้อนโว้ย!”
“อ๊าก! ช่วยด้วยยยย!”
“ควันนี่มาจากไหน นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่ ?”
ทันใดนั้น คนทั้งหมดสิบห้าคนวิ่งออกมาจากหอพักทั้งสิบแปดห้อง ณ ตอนนี้พวกเขารู้สึกราวกับว่าผิวหนังของพวกเขาถูกเผาไหม้
“จํากัดเวลาสิบลมหายใจจัดการตัวเองให้ดีแล้วมารายงานตัวในชั้นเรียน ถ้าไม่ทันก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือนพวกเจ้า ตอนนี้พวกเจ้าถูกพิษอัคคีแผดเผาเข้าให้แล้ว หากมารายงานตัวไม่ทันเวลาและไม่ได้รับยาถอนพิษละก็ พวกเจ้าจะถูกยาพิษนี้เผาผลาญอวัยวะภายในจนหมดสิ้น!”
ช่างเป็นพิษที่น่ากลัวอย่างยิ่ง! พวกเขากลัวจนสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง
พวกเขามองไปยังคนที่พูดผู้นั้น เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ดูหล่อเหลาหมดจด ดูไร้ที่ติ บริสุทธิ์ ไร้ซึ่งพิษภัย แต่คนเช่นนี้กลับวางยาพวกเขาอย่างโหดเหี้ยมเสียได้
“เวลาผ่านไปสามลมหายใจแล้ว พวกเจ้าแน่ใจนะว่าจะยังพากันยืนงุนงงต่อไปเช่นนี้”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
พวกเขารีบกลับไปที่หอพักของตัวเองกันจ้าละหวั่นราวกับพายุหมุน
มู่เฉียนซียิ้มพอใจพลางกล่าว “หวงฝู่ พวกเรากลับไปที่ห้องเรียนกันก่อนเถอะ”
“ขอรับ”
ในที่สุดก็ครบเวลาสิบลมหายใจ เหล่าศิษย์ทั้งสิบห้าคนรีบวิ่งกุลีกุจอกรูกันเข้าไป
