จิ่วเยี่ยคิดจะพาคนคนหนึ่งออกจากสำนักศึกษาโดยที่ไม่มีใครรู้ได้ง่ายมาก อีกทั้งเดิมทีที่เขาเป็นอาจารย์ของมู่เฉียนซีอยู่แล้ว ต่อให้มู่เฉียนซีหายไปตัว หากเขาไม่พูดก็ไม่มีใครรู้ได้
การสอนแบบตัวต่อตัวเช่นนี้ และเจอกับอาจารย์ที่ตามใจนางเช่นนี้อีก ยอดเยี่ยมกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
แน่นอนว่าข้อเสนอแรกนั้นก็คือ คืนนี้เขาห้ามทำเรื่องร้ายแรง
มู่เฉียนซีกล่าว “ก็ดี ท่านอาจารย์จิ่วเยี่ย วันนี้ข้าจะออกไปสำรวจตรวจตรากิจการข้าสักหน่อย ไปกันเถอะ!”
“ซี กอดข้าให้แน่น!” จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงขรึม
“เจ้าว่าอะไรนะ ?”
“ซีไม่กอดข้าให้แน่น แล้วข้าจะพาไปได้ยังไงหล่ะ ?”
“ขะ ข้า……”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าจับเจ้าไว้ก็ได้แล้ว!”
มู่เฉียนซีกอดแขนเขาเอาไว้ คิดว่าโบกสะบัดเช่นนี้ก็ได้แล้ว แต่ก็ถูกจิ่วเยี่ยปฏิเสธอย่างไร้ปรานีอยู่ดี
“ไม่ได้!”
มู่เฉียนซีกัดฟันกรอด ถึงอย่างไรแล้วก็ใช่ว่าจะไม่เคยกอดสักหน่อย เพียงแต่ว่าน้อยมากที่นางเป็นคนเริ่มกอดเขาเอง
มู่เฉียนซียื่นมือออกไปคล้องคอเขาไว้ และกระซิบข้างหูว่า “ฝ่าบาทจิ่วเยี่ย ข้ากอดเจ้าเช่นนี้ เจ้าพอใจแล้วใช่หรือไม่!”
“ซีกอดข้าเช่นนี้บ่อย ๆ ข้าจะพอใจเป็นอย่างมาก”
ดวงตาของเขาลดต่ำลง มองดูใบหน้ามู่เฉียนซี “แต่ข้าจะดีใจมากกว่านี้หากเจ้าจูบข้า!”
ต้องการจะอยู่ด้วยกันกับมู่เฉียนซีอย่างสนิทชิดเชื้อ ต้องการจะจูบนาง เขาไม่ได้ปิดบังความปรารถนาและความชื่นชอบนางเลยแม้แต่น้อย!
มีบางครั้งที่เขาทำให้คนมอ
