ตชีวา
ถ้าหากถามว่าในทวีปเสียโจวแห่งนี้จะไปหานักปรุงยาอัจฉริยะได้ที่ใด ? นั่นมิใช่ว่าล้วนแต่อยู่ที่สำนักศึกษาซวนเสียแห่งนี้หรอกหรือ ?
ปัญหาก็คือนางจะขุดตีนกำแพงของสำนักศึกษาซวนเสียแห่งนี้ได้อย่างไร
มู่เฉียนซีเงยหน้าขึ้นมองจิ่วเยี่ย พลันมีวิธีการผุดขึ้นมาในความคิดของนาง
“ใช่แล้ว!” ข้าสามารถไปเป็นอาจารย์ที่สำนักศึกษาย่อยการปรุงยาได้ เมื่อถึงเวลานั้น… พวกเขายังจะหนีไปไหนได้อีกเล่า ?” มู่เฉียนซียิ้มออกมาเหมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ก็มิปาน
“อาจารย์จิ่วเยี่ย ช่วยศิษย์ผู้นี้สักหน่อยเถอะนะ” มู่เฉียนซีกล่าวขอร้อง
“ได้อยู่แล้ว” เขาตอบรับนางในทันที ไม่เคยที่จะถามถึงความในของการช่วยเหลือมาโดยตลอด
“เจ้าไปบอกกับอาจารย์ใหญ่ให้ข้าหน่อยว่า หัวหน้าหอหมอปีศาจมู่ซีมีความสมัครใจด้วยไมตรีจิตจะเข้าร่วมเป็นอาจารย์ของสำนักศึกษาซวนเสีย เจ้าถามเขาดูว่าเขามีหนทางใดหรือไม่ ?” มู่เฉียนซีกล่าว
สายตาของจิ่วเยี่ยหม่นหมองลง นี่เป็นเรื่องจริงที่ว่าซีนั้นจะต้องออกห่างจากเขาและไปสอนผู้อื่น มันเป็นเรื่องจริงจริง ๆ รึ ?
เมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาที่มีความหวังของนางเขาก็เห็นถึงความตั้งใจจริง เพราะนางเองก็มีแผนการของนาง เขามิอาจตัดใจปฏิเสธได้ลง ได้แต่เอ่ยปากกล่าวขึ้นช้า ๆ “ถ้าอยากให้ข้าตอบรับคำร้องนี้ ซีจะต้องแสดงความจริงใจบ้างเล็กน้อย”
ความจริงใจ… ความจริงใจอะไร ?
มู่เฉียนซีตะลึงงัน สักครู่นางตั้งสติได้จึงเอ่ยถามเขา “เจ้าต้องกา
