อเห็นมู่เฉียนซีเดินเข้ามา
“สวัสดี ข้ามู่เฉียนซี ต้องการนำของมาแลกค่าพลังวิญญาณ นี่คือของที่ข้านำมาแลก” มูเฉียนซีตอบกลับเรียบ ๆ
“หืม ? เจ้าต้องการนำยาเม็ดระดับเจ็ดจำนวนสิบขวดมาแลกงั้นรึ ? นักเรียนมู่ เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อเล่น ?” ผู้ดูแลการแลกเปลี่ยนของจุดแลกในสำนักศึกษามองมู่เฉียนซีด้วยความตกตะลึง
มู่เฉียนซี “อืม ตระกูลของข้านั้นค้าขายยาเม็ดจึงได้มียาเม็ดไม่ขาดมือ ข้าอยากแลกค่าพลังวิญญาณให้มากหน่อยเพื่อเอาไปใช้ฝึกบำเพ็ญที่ค่ายกลวิญญาณ”
“ว่าอย่างไร หรือว่าข้ามันแลกไม่ได้ล่ะ ?”
“ได้สิ เจ้าแลกได้แน่นอน เพียงแค่มันเยอะมากไปหน่อยข้าจึงตะลึงอยู่” ต่อให้ตระกูลของแม่นางน้อยผู้นี้ค้าขายโอสถ เขาก็ไม่เคยพบเจอผู้ที่แลกครั้งเดียวมากมายเช่นนี้มาก่อน
“ยาเม็ดระดับเจ็ดหนึ่งเม็ดสามารถแลกได้หนึ่งหมื่นค่าพลังวิญญาณ ทั้งหมดสิบขวดจึงมียาทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบเม็ด เช่นนั้นเจ้าจะได้รับหนึ่งล้านสองแสนค่าพลังวิญญาณ ขอให้เจ้าตรวจรับให้เรียบร้อยด้วย”
ไม่นานนัก ป้ายประจำตัวนักเรียนของนางก็ได้แสดงจำนวนของตัวเลขขึ้นมา คราวนี้ถือได้ว่านางหลุดพ้นจากความยากจนและกลายเป็นผู้มั่งมีไปเลยทีเดียว นางอยากซื้ออะไรก็สามารถซื้อได้เลย มู่เฉียนซีเดินอย่างสบายใจ นางไปที่ร้านค้าด้านนอกร้านหนึ่งและหยิบกิ่งไม้สีทองขึ้นมาหนึ่งกิ่งพร้อมถามว่า “กิ่งนี้คิดราคากี่ค่าพลังวิญญาณรึ ?”
ในที่สุดก็มีคนที่เห็นของของเขาเข้าตาเสียที ใบหน้าของ
