เหมือนว่าจิ่วเยี่ยนั้นจะหลงใหลในรสชาติของมู่เฉียนซีมาก เขาจึงกดทับลงไปอีกครั้ง
มู่เฉียนซีรีบห้ามเอาไว้ “หยุดก่อน หยุด!”
“จะหยุดทำไมเล่า ?” จิ่วเยี่ยกล่าวถามเสียงต่ำ
ปลายนิ้วของเขาสัมผัสลากเส้นตามริมฝีปากอันบอบบางของมู่เฉียนซี จากนั้นค่อย ๆ กล่าวว่า “ซียังติดค้างอยู่อีกมาก ไม่รีบ!”
“นี่เจ้า!”
มู่เฉียนซีเจ็บปวดใจมาก นึกไม่ถึงว่าจิ่วเยี่ยยังคงจำเรื่องที่รับปากเอาไว้ได้! เจ็ดวันจูบครั้ง! ตอนนั้นสมองนางกลวงไปแล้วหรืออย่างไรถึงได้ตอบรับเรื่องเช่นนั้นไปได้ ?
