ลงใหลจนลืมตน ในที่สุดก็ถูกเตะลงเวทีไป
— ปัง! —
ทว่าอีกทางด้านหนึ่งของการต่อสู้ก็ถือว่ายังดี โม่ซางคงจัดการคู่ต่อสู้ของเขาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
สามต่อหนึ่ง!
— ครืน! —
ทันใดนั้นไป๋เหยียนระเบิดพลังออกมา บุคคลที่เป็นจักรพรรดิระดับหนึ่งสองคนนั้นไม่สามารถที่จะขวางเขาเอาไว้ได้เลย ความห่างชั้นมันมีมากเกินไป ฉินปาและอีกคนถูกเขาเตะออกจากเวที
สามต่อสาม!
ในตอนนี้ จำนวนของผู้ที่ตกรอบไปของนักเรียนทั้งใหม่และเก่าเท่ากันแล้ว ไป๋เหยียนยิ้มเยาะ เขาเพ่งเล็งไปที่เหยื่อของตนเอง การที่มีเด็กสาวนั่นอยู่จะเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ถึงต่อให้ไม่สามารถทำให้นางพ่ายแพ้ได้ แต่ก็จะต้องไปต่อสู้พัวพันกับนางไว้เพื่อไม่ให้นางไปเล่นงานคนอื่นในกลุ่ม
แต่เมื่อร่างสีเขียวปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา คมดาบวายุกลับเข้าล้อมจากรอบทิศทาง
“ผู้มีพลังภูตธาตุวายุ!” ไป๋เหยียนตกตะลึง “ผู้ที่มีพลังธาตุนั้นสามารถต่อสู้ข้ามขั้นได้ แต่เสียใจด้วย เมื่อคู่ต่อสู้นั้นเป็นข้า เจ้าคงไม่อาจสมหวังได้”
โม่ซางคงกล่าวขึ้น “ข้าไม่จำเป็นต้องเอาชนะเจ้า เพียงแค่รั้งเจ้าเอาไว้เท่านั้นก็พอแล้ว”
“อย่างเจ้าเนี่ยน่ะรึเอาชนะตั่วเอ๋อร์ได้ ? ตั่วเอ๋อร์นั้นเป็นจักรพรรดิระดับสาม! ต่อให้เจ้าต่อกรได้ นั่นก็คงตึงมือไม่น้อย”
“หึ ๆ ศิษย์น้อง นึกไม่ถึงเลยว่าคู่ต่อสู้ของเจ้าจะกลายเป็นข้า” ฉินตั่วเอ๋อร์ยิ้มอย่างมีเสน่ห์เป็นที่สุด
“มังกรวารีพิฆาต!” ร่างสีแดงสดหลบการโ
