เงาร่างที่ล้มลงกับพื้นนั้นคือฉินปา ในวันนี้ เขาเหน็ดเหนื่อยแทบขาดใจ สุดท้ายมีอันต้องเป็นลมล้มลงไปบนพื้นอย่างน่าอนาถ
มู่เฉียนซีรู้ว่าคะแนนของเขาสามารถข้ามผ่านด่านการสอบไปได้ ถึงแม้เขาจะหลับอยู่ที่นี่จนกระทั่งการสอบจบลงก็ตามที แต่ทว่าอันที่จริงแล้ว คะแนนสอบของเขานั้นยังเพิ่มได้อีก เขาสามารถทำให้ดีกว่านี้ได้อีก…
มู่เฉียนซีก้าวเท้ามุ่งหน้าไปทางฉินปา ขณะนั้นเอง หนึ่งในคนเหล่านั้นก็ได้กล่าวขึ้นมา “นายน้อยหวัง นั่นเป็นสาวงามนางหนึ่งนี่นา”
“พรวด! คุณหนูทองพันชั่งของตระกูลไหนกันที่เกิดมางามอย่างนี้ ?”
“แต่ดูนั่นสิ สาวงามดูสูงส่งผู้นี้กลับไปเข้าใกล้เจ้าคนยากคนจนดูธรรมดานั่นงั้นรึ ?!”
มู่เฉียนซีมิเพียงแต่เข้าไปใกล้ฉินปา นางยังบีบไปที่กล้ามเนื้อของเขาเบา ๆ
การต่อสู้นั้นบ้าคลั่งเกินไป แม้แต่กล้ามเนื้อก็ยังจับตัวกันแข็งเป็นก้อน นี่มันคือการเล่นกับความตายอะไรขนาดนั้น มู่เฉียนซีคิดไปละเหี่ยใจไป นางตรวจสอบดูกล้ามเนื้อและสภาพกายของฉินปาเสร็จแล้วก็อดส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้
“ดูสิ สาวงามยังไปแตะต้องตัวเจ้าหมอนั่นอีก สิ่งที่เจ้าหมอนั่นไม่ยากจนขลาดแคลนเลยก็คือกล้ามเนื้อ มันมีอะไรน่าจับนักหนา ?”
นายน้อยหวังรู้สึกอิจฉาจริง ๆ เขาเดินเข้าไปกล่าวว่า “แม่นางคนงาม หากเจ้าต้องการจับกล้ามเนื้อกระชับแข็งแรง มาลองจับของข้าได้นะ ผิวพรรณของข้านั้นดีกว่าเขาตั้งมาก ผิวหนังคนต่ำต้อยเช่นนั้นหยาบกระด้าง ไม่เห็นมีอะไรที่น
