ปก่อนเถอะ” มู่เฉียนซีกล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ฉินปารับยาเม็ดมา ชั่วอึดใจนั้นทำให้ผู้อื่นอิจฉาเสียจนตาแดงก่ำ
เดิมทีพวกนั้นดูแคลนฉินปา แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่าสาวงามจะมอบยาเม็ดให้แก่เขามากมาย โชคของฉินปานั้นดีเหลือเกิน
“คัน คันจริง! เจ้าวางพิษข้า เจ้าฝ่าฝืนกฎ ข้าถีบเจ้าออกจากการสอบนี้แน่” นายน้อยหวังผู้นั้นจ้องมู่เฉียนซีตาเขม็ง
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน “กฎการสอบในด่านที่สามไม่ได้บอกเอาไว้ว่าห้ามผู้เข้าร่วมสอบลงมือกับอีกฝ่าย ตอนนี้ข้าจะซัดเจ้าให้สลบหลับไปครึ่งวันแบบที่ไม่สามารถเข้าร่วมการสอบต่อได้ ซึ่งข้าก็ถือว่าไม่ได้ทำผิดกฎนะ เจ้าจะลองดูหรือไม่ล่ะ ?”
“ช้าก่อน ข้าขอเวลานอก… อืม ที่แท้ก็สามารถทำเช่นนี้ได้ ถ้าอย่างนั้น…”
แท้จริงแล้ว ห้องแห่งการพักผ่อนแห่งนี้มิใช่สถานที่ที่ปลอดภัย
แม้จะไม่มีมนุษย์โลหะ แต่ก็มีนักเรียนผู้มาเข้าร่วมการสอบที่เป็นอันตรายเช่นเดียวกัน เพราะพวกเขานั้นล้วนแต่เป็นคู่แข่ง หากว่ามาจัดการให้ศัตรูพิการหรือสลบไปจากที่นี่ พวกเขาก็จะสามารถลดจำนวนคู่แข่งลงไปได้ไม่น้อย
“ฮ่า ๆ ๆ ข้านั้นเป็นอัจฉริยะ”
“เจ้า… เจ้า… แล้วก็พวกเจ้า มานี่!”
หลังจากปรึกษากันอย่างทุลักทุเลอยู่พักหนึ่ง นายน้อยหวังก็ออกคำสั่งว่า “คนงาม เจ้านั้นได้เตือนใจให้ข้านึกถึงอะไรดี ๆ ออกอย่างหนึ่ง เจ้าเอายาแก้พิษออกมาเสียแต่โดยดีเถอะ เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะอ่อนโยนต่อเจ้าบ้างเล็กน้อย มิเช่นนั้น…”
มู่เฉียนซี
