นวนไม่น้อยเลย เดิมทีไม่ว่าผู้เข้าร่วมการสอบจะอยู่ชั้นใดก็ตาม แต่ห้องที่เอาไว้พักกลับมีเพียงห้องเดียว
“เจ็ดสิบหลอม นักเรียนมากความสามารถนั่นสำเร็จไปเจ็ดสิบหลอมแล้ว” อาจารย์ใหญ่ท่านหนึ่งกล่าวขึ้นอย่างทึ่ง ๆ
“ฮู่วววว! ในที่สุดนักเรียนผู้นั้นก็ไปที่ห้องพักผ่อนจนได้ ข้านึกว่านางไม่มีความรู้สึกยิ่งกว่ามนุษย์โลหะเสียอีก ที่สามารถต่อสู้ไปได้เรื่อย ๆ จนกระทั่งสำเร็จร้อยหลอม”
“เนื้อหนังและเลือดต้องสังเวยไปกับพลัง หากทำเช่นนั้นจริงคงจะพิการแน่”
…
ในห้องพักผ่อน
“ข้ามาถึงชั้นที่สี่แล้ว ฮ่า ๆ ร้ายกาจไหมล่ะ ?!” นายน้อยหวังจงใจกล่าวออกมาเสียงดังเพื่อให้ทุกคนในนี้ได้ยิน
“นายน้อยหวังเก่งกาจนัก ตอนนี้ข้ายังดิ้นรนอยู่ชั้นที่สามอยู่เลย! นายน้อยช่างเก่งกาจจริงเชียว”
ภายในห้องพักผ่อนนั้น การโอ้อวดย่อมเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้
— ปัง! —
เงาร่างเงาหนึ่งล้มลงบนพื้นกลางห้องพัก เห็นได้ชัดเลยว่าเขาเหนื่อยมากเสียจนสลบไป
นายน้อยหวังเห็นสภาพของคนผู้นั้นก็กล่าวขึ้นทันที “เหอะ! เจ้านั่นเหนื่อยจนสภาพเป็นเช่นนี้ เจ้าคนยากจนไม่มียาเม็ดอย่างที่คิดจริงเสียด้วย เดิมทีข้ามียาเม็ดอยู่มากมาย ถึงต่อให้ไปถึงชั้นที่สี่แล้ว ข้าก็จะยังยืนตระหง่านอยู่อย่างนี้ได้”
